شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠١١

[ بخشيدن بهرام گور ، خراج به دهقانان ]

و زان جايگه شد بنزديك شاه * همى كرد مرد اندر ايوان نگاه

بزرگان چو خرّم شدند از نبيد * پرستار او خوابگاهى گزيد

سوى خوابگه رفتن آراستند * ز هر گونه‌يى جامه‌ها خواستند

چو پيدا شد اين چادر مشك رنگ * ستاره برو بر چو پشت پلنگ

بكردند ميخوارگان خواب خوش * همه ناز را دست كرده بكش

چنين تا پديد آمد آن زرد جام * كه خورشيد خوانى مر او را بنام

بينداخت آن چادر لاژورد * بگسترد بر دشت ياقوت زرد

بنخچير شد شاه بهرام گرد * شهنشاه هندوستان را ببرد

چو از دشت نخچير باز آمدند * خجسته پى و بزمساز آمدند

چنين هم بگوى و بنخچير و سور * زمانى نبودى ز بهرام دور

[ بازگشتن شنگل از ايران به هندوستان ]

[ بازگشتن شنگل از ايران به هندوستان ]

بيامد ز ميدان چو تير از كمان * بر دختر خويش رفت آن زمان

قلم خواست از ترك و قرطاس خواست * ز مشك سيه سوده انقاس خواست

سر عهد كرد آفرين از نخست * بران كو جهان از نژندى بشست

بگسترد هم پاكى و راستى * سوى ديو شد كژّى و كاستى

سپينود را جفت بهرامشاه * سپردم بدين نامور پيشگاه

شهنشاه تا جاودان زنده باد * بزرگان همه پيش او بنده باد

چو من بگذرم زين سپنجى سراى * بقنّوج بهرامشا هست راى

ز فرمان اين تاجور مگذريد * تن مرده را سوى آتش بريد

سپاريد گنجم ببهرامشاه * همان كشور و تاج و گاه و سپاه

سپينود را داد منشور هند * نوشته خطى هندوى بر پرند

بايران همى بود شنگل دو ماه * فرستاد پس مهترى نزد شاه

بدستورى بازگشتن بجاى * خود و نامداران فرخنده راى

بدان شد شهنشاه همداستان * كه او باز گردد بهندوستان

ز چيزى كه باشد بايران زمين * بفرمود تا كرد موبد گزين

ز دينار و ز گوهر شاهوار * ز تيغ و ز خود و كمر بىشمار

ز ديبا و از جامهء نابسود * كه آن را شمار و كرانه نبود

به اندازه يارانش را همچنين * بياراست اسپان بديباى چين

گسى كردشان شاد و خشنود شاه * سه منزل همى راند با او به راه

نبد هم بدين هديه همداستان * علف داد تا مرز هندوستان

[ بخشيدن بهرام گور ، خراج به دهقانان ]

[ بخشيدن بهرام گور ، خراج به دهقانان ]

چو باز آمد از راه بهرامشاه * بآرام بنشست بر پيش گاه

ز مرگ و ز روز بد انديشه كرد * دلش گشت پر درد و رخساره زرد

بفرمود تا پيش او شد دبير * سرافراز موبد كه بودش وزير

همى خواست تا گنجها بنگرد * زر و گوهر و جامه‌ها بشمرد

كه با او ستاره شمر گفته بود * ز گفتار ايشان بر آشفته بود

كه باشد ترا زندگانى سه بيست * چهارم بمرگت ببايد گريست