شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠١٠

[ آمدن شنگل با هفت پادشاه نزد بهرام گور ]

ز هندوستان ساز رفتن گرفت * ز خويشان چينى نهفتن گرفت

بيامد بدرگاه او هفت شاه * كه آيند با راى شنگل به راه

يكى شاه كابل دگر هند شاه * دگر شاه سندل بشد با سپاه

دگر شاه مندل كه بد نامدار * همان نيز جندل كه بد كامگار

ابا ژنده پيلان و زنگ و دراى * يكى چتر هندى بسر بر بپاى

همه نامجوى و همه نامدار * همه پاك با طوق و با گوشوار

همه ويژه با گوهر و سيم و زر * يكى چتر هندى ز طاووس نر

بديبا بياراسته پشت پيل * همى تافت آن لشكر از چند ميل

ابا هديهء شاه و چندان نثار * كه دينار شد خوار بر شهريار

همى راند منزل به منزل سپاه * چو زان آگهى يافت بهرامشاه

بزرگان ز هر شهر برخاستند * پذيره شدن را بياراستند

بيامد شهنشاه تا نهروان * خردمند و بيدار و روشن روان

دو شاه گرانمايه و نيك ساز * رسيدند پس يك بديگر فراز

به نزديكى اندر فرود آمدند * كه با پوزش و با درود آمدند

گرفتند مر يكدگر را ببر * دو شاه سر افراز با تاج و فر

پياده شده لشكر از هر دو روى * جهانى سراسر پر از گفت و گوى

دو شاه و دو لشكر رسيده بهم * همى رفت هر گونه از بيش و كم

بزين بر نشستند هر دو سوار * همان پر هنر لشكر نامدار

بايوانها تخت زرّين نهاد * برو جامهء خسرو آيين نهاد

بره بر بره مرغ بريان نهاد * بيك تير پرتاب بر خوان نهاد

مى آورد و بر خواند رامشگران * همه جام پر از كران تا كران

چو نان خورده شد مجلس شاهوار * بياراست پر بوى و رنگ و نگار

پرستندگان ايستاده بپاى * بهشتى شده كاخ و گاه و سراى

همه آلت مى سراسر بلور * طبقهاى زرّين ز مشك و بخور

ز زر افسرى بر سر ميگسار * بپاى اندرون كفش گوهر نگار

فرو ماند زان كاخ شنگل شگفت * بمى خوردن انديشه اندر گرفت

كه تا اين بهشتست يا بوستان * همى بوى مشك آيد از دوستان

چنين گفت با شاه ايران براز * كه با دخترم راه ديدار ساز

بفرمود تا خادمان سپاه * پدر را گذارند نزديك ماه

همى رفت با خادمان نامدار * سراى دگر ديد چون نوبهار

چو دخترش را ديد بر تخت عاج * نشسته بآرام با فرّ و تاج

بيامد پدر بر سرش بوسه داد * رخانرا برخسار او بر نهاد

پدر زار بگريست از مهر اوى * همان بر پدر دختر ماه روى

همى دست بر سود شنگل بدست * ازان كاخ و ايوان و جاى نشست

سپينود را گفت اينت بهشت * برستى ز كاخ بت‌آراى زشت

همان هديه‌ها را كه آورده بود * اگر بدره و تاج و گر برده بود

به دو داد با هديهء شهريار * شد آن خرّم ايوان چو باغ بهار