شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٠٧

[ تاختن شنگل پس بهرام گور و شناختن او ]

بيامد سپينود را بر نشاند * همى پهلوى نام يزدان بخواند

بپوشيد خفتان و خود بر نشست * كمندى بفتراك و گرزى بدست

همى راند تا پيش دريا رسيد * چو ايرانيان را همه خفته ديد

برانگيخت كشتى و زورق بساخت * بزورق سپينود را در نشاخت

به خشكى رسيدند چون روز گشت * جهان پهلوان گيتى افروز گشت

[ تاختن شنگل پس بهرام گور و شناختن او ]

[ تاختن شنگل پس بهرام گور و شناختن او ]

سوارى ز قنّوج تازان برفت * بآگاهىء رفتن شاه تفت

كه برزوى و ايرانيان رفته‌اند * همان دختر شاه را برده‌اند

شنيد اين سخن شنگل از نيك خواه * چو آتش بيامد ز نخچيرگاه

همه لشكر خويش را بر نشاند * پس شاه بهرام لشكر براند

بدين گونه تا پيش دريا رسيد * سپينود و بهرام يل را بديد

غمى گشت و بگذاشت دريا بخشم * ازان سوى دريا چو بر كرد چشم

بديدش سپينود و بهرام را * مران مرد بىباك خود كام را

به دختر چنين گفت كاى بدنژاد * كه چون تو ز تخم بزرگان مباد

تو با اين فريبنده مرد دلير * ز دريا گذشتى بكردار شير

كه بىآگهىء من بايران شوى * ز مينوى خرّم بويران شوى

ببينى كنون زخم ژوپين من * چو ناگاه رفتى ز بالين من

به دو گفت بهرام كاى بدنشان * چرا تاختى باره چون بيهشان

مرا آزمودى گه كارزار * چنانم كه با باده و ميگسار

تو دانى كه از هندوان صد هزار * بود پيش من كمتر از يك سوار

چو من باشم و نامور يار سى * زره دار با خنجر پارسى

پر از خون كنم كشور هندوان * نمانم كه باشد كسى با روان

بدانست شنگل كه او راست گفت * دليرى و گردى نشايد نهفت

به دو گفت شنگل كه فرزند را * بيفگندم و خويش و پيوند را

ز ديده گرامىترت داشتم * بسر بر همى افسرت داشتم

ترا دادم آن را كه خود خواستى * مرا راستى بد ترا كاستى

جفا برگزيدى بجاى وفا * وفا را جفا كى پسندى سزا

چه گويم ترا كانك فرزند بود * بانديشهء من خردمند بود

كنون چون دلاور سوارى شدست * گمانم كه او شهريارى شدست

دل پارسى با وفا كى بود * چو آرى كند راى او نى بود

چنان بچّهء شير بودى درست * كه از خون دل دايگانش بشست

چو دندان بر آورد و شد تيز چنگ * بپروردگار آمدش راى جنگ

به دو گفت بهرام چون دانيم * بدانديش و بدساز چون خوانيم

برفتن نباشد مرا سرزنش * نخوانى مرا بد دل و بد كنش

شهنشاه ايران و توران منم * سپهدار و پشت دليران منم

ازين پس سزاى تو نيكى كنم * سر بد سگالت ز تن بر كنم

بايران بجاى پدر دارمت * هم از باژ كشور نيازارمت