شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٠٦

[ گريختن بهرام گور از هندوستان با دختر شنگل ]

چو بنمود خورشيد بر چرخ دست * شب تيره بار غريبان ببست

نشست از بر باره بهرام گور * همى راند با ساز نخچير گور

بزن گفت بر ساز و با كس مگوى * نهاديم هر دو سوى راه روى

هر انكس كه بودند ايرانيان * برفتن ببستند با او ميان

بيامد چو نزديك دريا رسيد * بره بار بازرگانان بديد

كه بازارگانان ايران بدند * به آب و به خشكى دليران بدند

چو بازارگان روى بهرام ديد * شهنشاه لب را بدندان گزيد

نفرمود بردن بپيشش نماز * ز نادان سخن را همى داشت راز

ببازارگان گفت لب را ببند * كزين سودمندى و هم با گزند

گرين راز در هند پيدا شود * ز خون خاك ايران چو دريا شود

گشاده بران كار كو لب ببست * زبان بسته بايد گشاده دو دست

زبان شما را بسوگند سخت * ببنديم تا باز يابيم بخت

بگوييد كز پاك يزدان خداى * بريديم و بستيم با ديو راى

اگر هرگز از راى بهرامشاه * بپيچيم و داريم بد را نگاه

چو سوگند شد خورده و ساخته * دل شاه زان رنج پرداخته

بديشان چنين گفت پس شهريار * كه نزد شما از من اين زينهار

بداريد و با جان برابر كنيد * چو خواهيد كز پندم افسر كنيد

گر از من شود تخت پرداخته * سپاه آيد از هر سوى ساخته

نه بازارگان ماند ايدر نه شاه * نه دهقان نه لشكر نه تخت و كلاه

چو زان گونه ديدند گفتار اوى * برفتند يك سر پر از آب روى

كه جان بزرگان فداى تو باد * جوانى و شاهى رواى تو باد

اگر هيچ راز تو پيدا شود * ز خون كشور ما چو دريا شود

كه يا رد بدين گونه انديشه كرد * مگر بخت را گويد از ره بگرد

چو بشنيد شاه آن گرفت آفرين * بران نامداران با فرّ و دين

همى رفت پيچان بايوان خويش * بيزدان سپرده تن و جان خويش

بدانگه كه بهرام شد سوى راه * چنين گفت با زن كه اين نيك خواه

ابا مادر خويشتن چاره ساز * چنان كو درستى نداندت راز

كه چون شاه شنگل سوى جشنگاه * شود خواستار آيد از نزد شاه

بگويد كه برزوى شد دردمند * پذيردش پوزش شه هوشمند

زن اين بند بنهاد با مادرش * چو بشنيد پس مادر از دخترش

همى بود تا تازه شد جشنگاه * گرانمايگان بر گرفتند راه

چو بر ساخت شنگل كه آيد بدشت * زنش گفت برزوى بيمار گشت

بپوزش همى گويد اى شهريار * تو دل را به من هيچ رنجه مدار

چو ناتندرستى بود جشنگاه * دژم باشد و داند اين مايه شاه

بزن گفت شنگل كه اين خود مباد * كه بيمار باشد كند جشن ياد

ز قنّوج شبگير شنگل برفت * ابا هندوان روى بنهاد تفت

چو شب تيره شد شاه بهرام گفت * كه آمد گه رفتن اى نيك جفت