شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٠٥

[ گريختن بهرام گور از هندوستان با دختر شنگل ]

جهاندار پيروزگر خواندش * ز شاهان سرافرازتر خواندش

دگر آنك گفتى كه من كرده‌ام * بهندوستان رنجها برده‌ام

همان اختر شاه بهرام بود * كه با فرّ و اورند و با نام بود

هنر نيز ز ايرانيانست و بس * ندارند كرگ ژيان را بكس

همه يكدلانند و يزدان شناس * به نيكى ندارند ز اختر سپاس

دگر آنك دختر به من داد شاه * به مردى گرفتم چنين پيشگاه

يكى پادشا بود شنگل بزرگ * به مردى همى راند از ميش گرگ

چو با من سزا ديد پيوند خويش * به من داد شايسته فرزند خويش

دگر آنك گفتى كه خيز ايدر آى * بنيكى بباشم ترا رهنماى

مرا شاه ايران فرستد بهند * بچين آيم از بهر چينى پرند

نباشد ز من بنده همداستان * كه رانم بدين گونه بر داستان

دگر آنكه گفتى كه با خواسته * بايران فرستمت آراسته

مرا كرد يزدان از آن بىنياز * به چيز كسان دست كردن دراز

ز بهرام دارم ببخشش سپاس * نيايش كنم روز و شب در سه‌پاس

چهارم سخن گر ستودى مرا * هنر زانچه برتر فزودى مرا

پذيرفتم اين از تو اى شاه چين * بگوييم با شاه ايران زمين

ز يزدان ترا باد چندان درود * كه آن را نداند فلك تار و پود

بر آن نامه بنهاد مهر نگين * فرستاد پاسخ سوى شاه چين

[ گريختن بهرام گور از هندوستان با دختر شنگل ]

[ گريختن بهرام گور از هندوستان با دختر شنگل ]

چو بهرام با دخت شنگل بساخت * زن او را همى شاه گيتى شناخت

شب و روز گريان بد از مهر اوى * نهاده دو چشم اندران چهر اوى

چو از مهرشان شنگل آگاه شد * ز بدها گمانيش كوتاه شد

نشستند يك روز شادان بهم * همى رفت هر گونه از بيش و كم

سپينود را گفت بهرامشاه * كه دانم كه هستى مرا نيك خواه

يكى راز خواهم همى با تو گفت * چنان كن كه ماند سخن در نهفت

همى رفت خواهم ز هندوستان * تو باشى بدين كار همداستان

بتنها بگويم ترا يك سخن * نبايد كه داند كس از انجمن

بايران مرا كار زين بهترست * همم كردگار جهان ياورست

برفتن گر ايدونك راى آيدت * به خوبى خرد رهنماى آيدت

بهر جاى نام تو بانو بود * پدر پيش تختت به زانو بود

سپينود گفت اى سرافراز مرد * تو بر خيره از راه دانش مگرد

بهين زنان جهان آن بود * كزو شوى همواره خندان بود

اگر پاك جانم ز پيمان تو * بپيچد به بيزارم از جان تو

به دو گفت بهرام پس چاره كن * وزين راز مگشاى بر كس سخن

سپينود گفت اى سزاوار تخت * بسازم اگر باشدم يار بخت

يكى جشنگاهست ز ايدر نه دور * كه سازد پدرم اندران بيشه سور

كه دارند فرّخ مران جاى را * ستايند جاى بت‌آراى را

بود تا بران بيشه فرسنگ بيست * كه پيش بت اندر ببايد گريست

بدان جاى نخچير گوران بود * بقنّوج در عود سوزان بود

شود شاه و لشكر بدان جايگاه * كه بىره نمايد بران بيشه راه

اگر رفت خواهى بدانجاى رو * هميشه كهن باش و سال تو نو

ز امروز بشكيب تا نيم روز * چو پيدا شود تاج گيتى فروز

چو از شهر بيرون رود شهريار * برفتن بياراى و بر ساز كار

ز گفتار او گشت بهرام شاد * نخفت اندر انديشه تا بامداد