شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٠٤

[ نامهء فغفور چين به بهرام گور و پاسخ آن ]

بشد تيز بهرام و او را بديد * ازان ماه رويان يكى برگزيد

چو خرّم بهارى سپينود نام * همه شرم و ناز و همه راى و كام

به دو داد شنگل سپينود را * چو سرو سهى شمع بىدود را

يكى گنج پر مايه‌تر برگزيد * بدان ماه رخ داد شنگل كليد

بياورد ياران بهرام را * سواران با زيب و با نام را

درم داد و دينار و هر گونه چيز * همان عنبر و عود و كافور نيز

بياراست ايوان گوهر نگار * ز قنّوج هر كس كه بد نامدار

خرامان بران بزمگاه آمدند * بشادى همه نزد شاه آمدند

ببودند يك هفته با مى بدست * همه شاد و خرّم بجاى نشست

سپينود با شاه بهرام گور * چو مى بود روشن بجام بلور

[ نامهء فغفور چين به بهرام گور و پاسخ آن ]

[ نامهء فغفور چين به بهرام گور و پاسخ آن ]

چو زين آگهى شد بفغفور چين * كه با فرّ مردى ز ايران زمين

بنزديك شنگل فرستاده بود * همانا ز ايران تهم زاده بود

به دو داد شنگل يكى دخترش * كه بر ماه سايد همى افسرش

يكى نامه نزديك بهرامشاه * نوشت آن جهاندار با دستگاه

بعنوان بر از شهريار جهان * سر نامداران و شاه مهان

بنزد فرستادهء پارسى * كه آمد بقنّوج با يار سى

دگر گفت كامد بما آگهى * ز تو نامور مرد با فرّهى

خردمندى و مردى و راى تو * فشرده بهر جاى بر پاى تو

كجا كرگ و آن نامور اژدها * ز شمشير تيزت نيامد رها

به تو داد دختر كه پيوند ماست * كه هندوستان خاك او را بهاست

سر خويش را بردى اندر هوا * به پيوند اين شاه فرمانروا

بايران بزرگيست اين شاه را * كجا كهترش افسر ماه را

بدستورى شاه در بر گرفت * بقنّوج شد يار ديگر گرفت

كنون رنج بردار و ايدر بياى * بدين مرز چندانك بايد بپاى

بديدار تو چشم روشن كنيم * روان را ز راى تو جوشن كنيم

چو خواهى كه ز ايدر شوى باز جاى * زمانى نگويم بر من بپاى

برو شاد با خلعت و خواسته * خود و نامداران آراسته

ترا آمدن پيش من ننگ نيست * چو با شاه ايران مرا جنگ نيست

مكن سستى از آمدن هيچ راى * چو خواهى كه بر گردى ايدر مپاى

چو نامه بيامد ببهرام گور * بدلش اندر افتاد زان نامه شور

نويسنده بر خواند و پاسخ نوشت * بپاليز كين بر درختى بكشت

سر نامه گفت آنچ گفتى رسيد * دو چشم تو جز كشور چين نديد

بعنوان بر از پادشاه جهان * نوشتى سرافراز و تاج مهان

جز آن بد كه گفتى سراسر سخن * بزرگى نو را نخواهم كهن

شهنشاه بهرام گورست و بس * چنو در زمانه ندانيم كس

به مردى و دانش بفرّ و نژاد * چنو پادشا كس ندارد به ياد