شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٠٣

[ به زنى كردن بهرام گور ، دختر شاه هندوستان را ]

بگردون سرش سوى شنگل كشيد * چو شاه آن سر اژدها را بديد

بر آمد ز هندوستان آفرين * ز دادار بر بوم ايران زمين

كه زايد بران خاك چونين سوار * كه با اژدها سازد او كارزار

برين برز بالا و اين شاخ و يال * نباشد جز از شهريارش همال

[ به زنى كردن بهرام گور ، دختر شاه هندوستان را ]

[ به زنى كردن بهرام گور ، دختر شاه هندوستان را ]

همان شاه شنگل دلى پر ز درد * همى داشت از كار او روى زرد

شب آمد بياورد فرزانه را * همان مردم خويش و بيگانه را

چنين گفت كاين مرد بهرامشاه * بدين زور و اين شاخ و اين دستگاه

نباشد همى ايدر از هيچ روى * ز هر گونه آميختم رنگ و بوى

گر از نزد ما او بايران شود * بنزديك شاه دليران شود

سپاه مرا سست خواند به كار * بهندوستان نيست گويد سوار

سرافراز گردد مگر دشمنم * فرستاده را سر ز تن بر كنم

نهانش همى كرد خواهم تباه * چه بينيد اين را چه دانيد راه

به دو گفت فرزانه كاى شهريار * دلت را بدين گونه رنجه مدار

فرستادهء شهرياران كشى * بغُمرى برد راه و بىدانشى

كس انديشه زين گونه هرگز نكرد * به راه چنين راى هرگز مگرد

بر مهتران زشت نامى بود * سپهبد بمردم گرامى بود

پس انگه بيايد ز ايران سپاه * يكى تاج دارى چو بهرامشاه

نماند ز ما كس بدينجا درست * ز نيكى نبايد ترا دست شست

رهانيدهء ماست از اژدها * نه كشتن بود رنج او را بها

بدين بوم ما از اژدها كشت و كرگ * بتن زندگانى فزايش نه مرگ

چو بشنيد شنگل سخن تيره شد * ز گفتار فرزانگان خيره شد

ببود آن شب و بامداد پگاه * فرستاد كس نزد بهرامشاه

بتنها تن خويش بىانجمن * نه دستور بد پيش و نه راى زن

ببهرام گفت اى دلاراى مرد * توانگر شدى گرد بيشى مگرد

به تو داد خواهم همى دخترم * ز گفتار و كردار باشد برم

چو اين كرده باشم بر من بايست * كز ايدر گذشتن ترا روى نيست

ترا بر سپه كامگارى دهم * بهندوستان شهريارى دهم

فرو ماند بهرام و انديشه كرد * ز تخت و نژاد و ز ننگ و نبرد

ابا خويشتن گفت كاين جنگ نيست * ز پيوند شنگل مرا ننگ نيست

و ديگر كه جان بر سر آرم بدين * ببينم مگر خاك ايران زمين

كه ايدر بدين سان بمانديم دير * بر آويخت بادام روباه شير

چنين داد پاسخ كه فرمان كنم * ز گفتارت آرايش جان كنم

تو از هر سه دختر يكى برگزين * كه چون بينمش خوانمش آفرين

ز گفتار او شاد شد شاه هند * بياراست ايوان بچينى پرند

سه دختر بيامد چو خرّم بهار * بآرايش و بوى و رنگ و نگار

ببهرام گور آن زمان گفت رو * بياراى دل را بديدار نو