شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.١٠٠٢

[ كشتن بهرام گور ، اژدها را ]

چنين گفت شنگل بياران خويش * بدان تيز هش راز داران خويش

كه من زين فرستادهء شير مرد * گهى شادمانم گهى پر ز درد

مرا پشت بودى گر ايدر بدى * بقنّوج بر كشورى سر بدى

گر از نزد ما سوى ايران شود * ز بهرام قنّوج ويران شود

چو كهتر چنين باشد و مهتر اوى * نماند برين بوم ما رنگ و بوى

همه شب همى كار او ساختم * يكى چارهء ديگر انداختم

فرستمش فردا بر اژدها * كزو بىگمانى نيابد رها

نباشم نكوهيدهء كار اوى * چو با اژدها خود شود جنگجوى

بگفت اين و بهرام را پيش خواند * بسى داستان دليران براند

به دو گفت يزدان ِ پاك آفرين * ترا ايدر آورد ز ايران زمين

كه هندوستان را بشويى ز بد * چنان كز ره نامداران سزد

يكى كار پيش است با درد و رنج * بآغاز رنج و بفرجام گنج

چو اين كرده باشى زمانى مپاى * بخشنودى من برو باز جاى

بشنگل چنين پاسخ آورد شاه * كه از راى تو بگذرم نيست راه

ز فرمان تو نگذرم يك زمان * مگر بد بود گردش آسمان

به دو گفت شنگل كه چندين بلاست * بدين بوم ما در يكى اژدهاست

به خشكى و دريا همى بگذرد * نهنگ دم آهنگ را بشكرد

توانى مگر چاره‌يى ساختن * ازو كشور هند پرداختن

بايران برى باژ هندوستان * همه مرز باشند همداستان

همان هديهء هند با باژ نيز * ز عود و ز عنبر ز هر گونه چيز

به دو گفت بهرام كاى پادشا * بهند اندرون شاه و فرمانروا

بفرمان دارنده يزدان پاك * پى اژدها را ببرّم ز خاك

ندانم كه او را نشيمن كجاست * ببايد نمودن به من راه راست

فرستاد شنگل يكى راه جوى * كه آن اژدها را نمايد بدوى

همى رفت با نامور سى سوار * از ايران سواران خنجرگزار

همى تاخت تا پيش دريا رسيد * بتاريكى آن اژدها را بديد

بزرگان ايران خروشان شدند * و زان اژدها نيز جوشان شدند

ببهرام گفتند كاى شهريار * تو اين را چو آن كرگ پيشين مدار

بايرانيان گفت بهرام گرد * كه اين را بدادار بايد سپرد

مرا گر زمانه بدين اژدهاست * به مردى فزونى نگيرد نه كاست

كمان را بزه كرد و بگزيد تير * كه پيكانش را داده بد زهر و شير

بران اژدها تيرباران گرفت * چپ و راست جنگ سواران گرفت

بپولاد پيكان دهانش بدوخت * همى خار زان زهر او بر فروخت

دگر چار چوبه بزد بر سرش * فرو ريخت با زهر خون از برش

تن اژدها گشت زان تير سست * همى خاك را خون زهرش بشست

يكى تيغ زهر آبگون بركشيد * بتندى دل اژدها بر دريد

بتيغ و تبرزين بزد گردنش * به خاك اندر افگند بىجان تنش