سخنى پيرامون توسل (فارسى) — الصفحة ٤٠

آيه پنجم در جواز توسّل

منظور از كلمات دعا است . آن گونه كه در تفسير الاء الرحمن آمده است ، آن جا كه گفت : بين روايات مربوط به دعا و روايات طلب شفاعت از اهل بيت عليهم السّلام ناسازگارى نيست زيرا جمع بين آنها ممكن است « 1 » .

و در كتاب كنز الدقائق بعد از بيان برخى از روايات مربوط به دعا گفته است ، آنچه بيانش گذشت ناسازگار نيست زيرا امكان جمع وجود دارد . و آن اين است كه كلمات بعد از هبوط براى ستايش و شكرگزارى كردن و عظيم و بزرگ دانستن خداوند متعال و اعتراف به گناهان است .

و كلمات قبل از هبوط آدم عليه السّلام براى اين است كه مستحق مغفرت و ثواب شود « 2 » .

و در تفسير الميزان منظور از كلمات را اسم‌هايى دانسته كه خداوند به آدم عليه السّلام آموخت . و آن اسامى موجودات بلند مرتبه‌اى كه در غيب آسمانها و زمين پنهان است . و واسطه فيض براى موجودات در مرتبه پايين هستند . هيچ كمالى جز به بركت آنها براى طالب كمال به پايان نمىرسد . و در برخى روايات وارد شده كه آدم عليه السّلام در آن هنگام كه اسماء را آموخت اشباح و انوار اهل بيت عليهم السّلام را ديد . و نيز در اخبار

( 1 ) . الاء الرحمن ، ج 1 ، ص 87 . ( 2 ) . كنز الدقائق ، ج 1 ، ص 385 .