سخنى پيرامون توسل (فارسى) — الصفحة ٣٧

آيه پنجم در جواز توسّل

آيه پنجم در جواز توسّل

آيه پنجم در جواز توسّل

فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ « 1 » : پس آدم از پروردگارش كلماتى را دريافت كرد . ( و آنها را واسطه در توبه و بازگشتش به خدا قرار داد ) خداوند توبه او را پذيرفت . پس بر آن توبه كرد همانا خدا توبه‌پذير و مهربان است .

( علّامه ) در تفسير الميزان بيان داشتند ؛ تلقّى ، عبارت از شنيدن كلام از روى فهم و آگاهى دقيق است . و اين « تلقّى » و دريافت كلام راه آسان براى توبه آدم عليه السّلام بود .

آيه دربر دارنده دو قسم توبه هست : 1 . توبه‌اى كه از جانب خداى متعال است و آن بازگشت رحمت خدا به بنده است 2 . توبه‌اى كه از جانب بنده خدا است . كه به واسطه طلب آمرزش و جدا شدن از معصيت به خدا باز مىگردد .

توبه بنده در دو توبه از جانب خداى متعال پيچيده شده است ، زيرا بنده در هيچ حالى بىنياز از پروردگارش نيست .

پس بازگشت او از گناه به ( اطاعت ) خدا نيازمند توفيق و يارى و رحمتى از جانب خداى متعال است . تا اين كه توبه

( 1 ) . بقره ، آيه 37