سخنى پيرامون توسل (فارسى) — الصفحة ٣١

آيهء دوم در جواز توسّل

اين است كه از اذيّت و آزارى كه ( به لحاظ رد كردن حكم تو ) مرتكب شده‌اند عذرخواهى كنند ، تا اين كه شفيع آنها در نزد خدا باشى و برايشان طلب آمرزش كنى .

( لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً ) تا خدا را توبه‌پذير بيابند » « 1 » .

روشن است كه روى گرداندن از رسول گناهى بزرگ است ، علاوه بر توبه و عذرخواهى از رسول صلّى اللّه عليه و آله نيازمند به وساطت رسول است كه براى آنها طلب آمرزش كند و شايد مخالفت امام معصوم عليه السّلام همين حكم را داشته باشد ، و گواه بر اين روايتى است كه در كافى به سند صحيح از عبد اللّه بن نجاشى نقل شده است كه امام صادق عليه السّلام در مورد اين « جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ . . . » فرمودند : منظور ، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و على عليه السّلام است » « 2 » .

اين وساطت و توسّل ، آن هنگام كه در آمرزش مخالفت با رسول صلّى اللّه عليه و آله ( با توجّه به قبحى كه دارد ) سودمند باشند . بدون ترديد در غير اين مورد سودمندىاش سزاوارتر است . به همين جهت در روايتى صحيح از امام صادق عليه السّلام آمده است :

آن هنگام كه وارد مدينه شدى غسل كن سپس به نزد قبر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بيا ( تا آنجا كه فرمود ) : بار خدايا همانا تو فرمودى :

( 1 ) . الكشّاف ، ج 1 ، ص 528 . ( 2 ) . الكافى ، ج 8 ، صص 334 - 526 .