شواهد التنزيل لقواعد التفضيل (فارسى) — الصفحة ٢٢٢

منظور از آل عمران در آيه شريفه چيست ؟

رزم و پيكار با عمرو هستم .

مصطفى صلى اللَّه عليه و آله او را به نزد خويش فرا خواند و فرمود : يا على عليه السّلام ! او عمرو بن عبد ود است كه در شجاعت بىنظير است .

امير المؤمنين على عليه السّلام گفت : يا رسول اللَّه ! من هم على بن ابى طالب هستم كه پهلوانى را از اجداد خويش آموختم .

رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله زره خود را بر تن او پوشاند و عمامه‌اش را بر سرش بست و ذو الفقار ، شمشير مخصوص خود را ، به دست او داد ؛ سپس فرمود : خدايا ! على را از چپ و راست و از جلو و عقب حفظ فرما .

على عليه السّلام به سرعت و با چابكى ، خود را به عمرو بن عبد ود رساند و به او گفت :

كيستى و نامت چيست ؟

عمرو گفت : گمان نمىكردم كسى مرا نشناسد ! مرا عمرو بن عبد ود مىگويند .

امّا نام تو چيست ؟

گفت : من على بن ابى طالب عليه السّلام هستم .

عمرو گفت : نوجوانى بودى كه در حجرهء ابو طالب تو را ديدم من از كشتن تو اكراه دارم و به قتل تو راضى نيستم .

على عليه السّلام فرمود : امّا من نه تنها در كشتن تو اكراهى ندارم بلكه در نابودى تو بسيار راغبم و ليكن شنيدم دست در پرده كعبه انداختى و عهد كردى هر كه سه خواسته از تو داشته باشد حتماً يكى را اجابت مىكنى .

عمرو گفت : درست است ، من چنين عهدى كردم .

على عليه السّلام فرمود : اى عمرو ! حالا كه چنين است بيا از جنگ دست بردار و از همان راهى كه آمدى برگرد .

عمرو گفت : اين محال است .

على عليه السّلام فرمود : دين و آيين ما ، را بپذير ؛ آنچه براى ماست براى تو نيز خواهد بود .