شواهد التنزيل لقواعد التفضيل (فارسى) — الصفحة ٢٠٤

منظور از آل عمران در آيه شريفه چيست ؟

چون خداى سبحان به ما و شيعيانمان فضيلت شفاعت عنايت كرد تا در جاى خودش كه قيامت باشد . از آنان شفاعت كنيم .

كسانى كه در صحنه قيامت حاضر شوند ، و از شفيع و شفاعت آگاه شوند ، با حسرت مىگويند فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ يعنى براى ما شفيعى نيست ! « 1 » [ 115 ] وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ . ( شعرا / 214 ) و خويشان نزديكت را هشدار ده ( 580 ) ابى اسحاق از براء نقل مىكند : وقتى آيهء وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ نازل شد .

رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله فرزندان عبد المطلب را كه در آن روز چهل نفر بودند دعوت كرد .

به على عليه السّلام فرمود : كه ران گوسفندى را بريان كرده ، غذايى مهيا كن . آن گاه آنان را با نام خدا فرا بخوان .

آنان ده نفر ده نفر بر سر سفره نشستند و همگان از آن غذا تناول كردند و سير شدند .

ابو لهب شروع به سخن كرد و گفت : اين مرد چه ساحر ماهرى است ! نبى صلى اللَّه عليه و آله ساكت بود و سخنى نمىگفت .

روز بعد نيز همان طعام را مهيا كردند و پس از خوردن ، پيامبر صلى اللَّه عليه و آله براى انذار آنان پيام خداى سبحان را ابلاغ كرد و فرمود : اى فرزندان عبد المطلب ! من نذير و بشير به سوى شما هستم . دنيا و آخرت را براى شما ارمغان آوردم . مسلمان شويد . و از من متابعت و اطاعت كنيد تا هدايت شويد و نجات يابيد . سپس فرمود :

« من يواخينى و يوازرنى يكون وليّى و وصىّ بعدى و خليفتى في اهلى و يقضى دينى » .

( 1 ) روايت رقم 579 / شواهد التنزيل به همين مضمون و محتوى نقل شد .