شواهد التنزيل لقواعد التفضيل (فارسى) — الصفحة ١٧٥

منظور از آل عمران در آيه شريفه چيست ؟

وقتى رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله بر دوش على عليه السّلام ايستاد . على عليه السّلام گفت : يا رسول اللَّه ! سنگينى رسالت و نبوت تاب و تحمّل مرا گرفته است و ديگر توانايى مقاومت ندارم .

نبى صلى اللَّه عليه و آله فرمود : يا على ! پس تو بر دوش من بايست و با خنده از دوش على عليه السّلام فرمود آمد .

على عليه السّلام گفت : چون بر دوش آن حضرت ايستادم چنان جايگاه رفيعى يافتم . به آن خدايى كه دانه را شكافت و انسان را خلق كرد ، اگر اراده مىكردم كه آسمان را لمس كنم ، مىتوانستم با دستم آن را لمس كنم . آن گاه بت هبل را سرنگون كردم و بر پشت كعبه انداختم ؛ بلافاصله خداى با عظمت آيهء وَ قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ كانَ زَهُوقاً يعنى شعار توحيد لا إله الا اللَّه و نام محمّد رسول اللَّه را به صحنه آورد .

وَ زَهَقَ الْباطِلُ يعنى بت‌پرستى از ميان رفت .

و إِنَّ الْباطِلَ كانَ زَهُوقاً يعنى باطل را ثباتى نيست و از بين رفتنى است .

سپس پيامبر صلى اللَّه عليه و آله داخل بيت اللَّه شد و دو ركعت نماز شكر گزارد .

( 481 ) از عبد اللَّه بن مسعود حديثى اين گونه حكايت شده است .

« روزى رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله حسن و حسين عليهما السّلام را بر پشتش سوار كرده ، نشسته به راه افتاد و گفت

« نعم المطىّ مطيكما و نعم الرّاكبان انتما . و ابوكما خير منكما »

يعنى بهترين مركب ، مركب شماست و بهترين سوار شما دو نفر هستيد اما پدرتان از شما دو تن برتر و بهتر است .

[ 87 ] وَ لَقَدْ صَرَّفْنا لِلنَّاسِ فِي هذَا الْقُرْآنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ فَأَبى أَكْثَرُ النَّاسِ إِلَّا كُفُوراً . ( اسراء / 89 ) و به راستى در اين قرآن براى مردم از هر گونه مثلى ، آورديم ، ولى بيشتر مردم جز سر انكار ندارند .