علوم قرآنى (فارسى) — الصفحة ٢٤٢
رابطهء ناگسستنى شيعه با قرآن
ابن عمر ، كه در زندگى با سردرگمى روز مىگذراند وترجيح دادن وى بر شيخ وأستاذ خود عاصم ، كه مورد وثوق وامانت وضبط بوده ، معقول به نظر نمىآيد .
به خصوص كه قرائت عاصم به موجب اسناد صحيح وعالي مأخوذ از علي عليه السّلام است وعاصم آن را به دست‌پروردهء خود « حفص » كه مورد وثوق أو بوده ، به وديعت سپرده است اين موضوعي نيست كه به مجرد روايتي كه شخص فاقد اعتباري نقل كرده ، بتوان آن را مورد شك وترديد قرار داد . چگونه ممكن است چنين موضوعي در مورد آيه‌اى از آيات قرآن بر ديگر صحابهء بزرگ وامين پيامبر پوشيده باشد وتنها ابن عمر از آن اطلاع داشته باشد ؟ ! آيا معقول است كه حفص ، قرائت شيخ مورد وثوق خود را كه عينا قرائت علي عليه السّلام است وبا اخلاص وامانت تمام از سلمى اخذ كرده ، كنار گذارد ؛ تنها به علت روايتي كه صحّت آن ثابت نشده است به گونهء ديگر قرائت كند ؟ ! با توجه به اين كه ما به ميزان دقت كوفىها ، به خصوص در عصر تابعين ؛ ونيز به ميزان دوستى آنان نسبت به أهل بيت عليهم السّلام آگاه بوده ، ناباورىهايى كه نسبت به افرادى سست عنصر مانند ابن عمر از خود نشان مىدادند ، به نادرستى نسبت ياد شده وعدم صحت آن يقين داريم ومعتقديم كه حفص در هيچ موردى با قرائت أستاذ خود ، عاصم اختلافى نداشته است . چنان‌كه عاصم با سلمى اختلافى نداشته ، زيرا سلمى با علي عليه السّلام مخالفتي نداشته است . نظري را كه مىتوان ترجيح داد اين است كه اين كلمه را حفص هرگز به ضم نخوانده وبا شيخ خود هيچ‌گاه مخالفتي نورزيده است .
رابطهء ناگسستنى شيعه با قرآن
رابطهء ناگسستنى شيعه با قرآن
مطرح كردن اين بحث از آن جهت است كه در برخى سخنان كوته‌نظران وفاقد انديشهء آزاد كه ترجيح مىدهند از اسلاف خود پيروى كنند ، تهمت‌هاى ناروا كه حاكى از حقد وكينه‌توزى ديرينه است يافت مىشود . لذا ضرورت دفع تهمت ايجاب نمود تا اندكى درنگ كرده ، موضع امّتى بزرگ را كه گناهى نداشته جز تمسّك به ولأي خاندان نبوّت ، روشن سازيم . آرى گناهى جز عمل به وصيّت پيامبر
و