سيماى يهود در قرآن (فارسى) — الصفحة ٥٨

فصل سوم مواضع فكرى و اعتقادى يهود

4 - شرك در تدبير و ربوبيت

اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَ رُهْبَانَهُمْ أَرْبَاباً مِن دُونِ اللّهِ وَالْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَ مَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا إِلهاً وَاحِداً لَا إِلهَ إِلَّا هُوَ سُبْحَانَهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ ( توبه : آيه 31 )

( آنها ) دانشمندان و راهبان خويش را معبودهايى در برابر خدا قرار دادند ( و همچنين ) مسيح فرزند مريم را ؛ در حالى كه دستور نداشتند جز خداوند يكتايى را بپرستند كه معبودى جز او نيست . او پاك و منزه است از آنچه همتايش قرار دهند .

مفردات اتخذوا : از ماده اخذ به معناى گرفتن و در اينجا اتخذوا ارباباً يعنى پذيرفتند و آنها را ربّ و معبود خود قرار دادند .

احبار : جمع حبر است به معناى دانشمند و عالم ، اما غلبه استعمال پيدا كرده در علماى يهود و عَلَم و اسم آنها شده‌است .

رهبان : جمع راهب به معناى زاهد و ديرنشين و عبادت‌كننده در تاريكى و خفا است و علم و اسم شده براى زاهدان و رهبران مسيحيت .

ارباب : جمع ربّ به‌معناى تربيت كننده است . ربّ يك چيز ، يعنى آن كه چيزى را ايجاد كرده و سپس به تدريج به حد كمال