سيماى يهود در قرآن (فارسى) — الصفحة ١١٢
فصل چهارم اقدامات عملى يهود
مفردات
انظر : ببين كيف : چگونه
على الله : بر خدا يفترون : دروغ مىبندند ( افترا به معناى هر فساد و مفسده‌اى آمده و در قرآن افترا در مورد دروغ ، شرك و ظلم كه همگى از مصاديق فسادند به كار رفته است ) . « 1 »
كذب : دروغ اثم : گناه - دروغ را اثم مىگويند چون يكى از مصاديق بارز اثم است . « 2 »
كفى : كافى است . مبين : آشكار
شأن نزول : درباره سبب نزول اين آيه و آيه قبل از آن [ كه يهود خود را ستوده و تزكيه شده مىدانند ] مشهور گفته‌اند : اهل كتاب ( به ويژه يهود ) با ستودن خود به صورت‌هاى مختلف مانند اينكه ما فرزندان و دوستان ويژه خدا هستيم ، بهشت مخصوص ما است ، آتش جهنم ما را نمىسوزاند مگر در مدتى كوتاه و . . . براى خود امتيازاتى را ( در دستگاه الهى ) قائل شده بودند كه قرآن اين خودستايى را افتراء و دروغ بستن به خدا معرفى مىكند . « 3 »
( 1 ) . مفردات راغب ، ص 393 .
( 2 ) . همان ، ص 5 .
( 3 ) . ر . ك : تفسير مجمع البيان ، ج 4 - 3 ، ص 560 و تفسير نمونه ، ج 3 ، ص 413 .