سوشيانت منجى ايرانويج (منجى و آخر الزمان در ادبيات پيگويانه زرتشتى با مقدمه استاد پروفسور كريستين بونو) (فارسى) — الصفحة ٥٦
گاه هوشيدرماه
گاه هوشيدرماه
گاه هوشيدرماه
سى سال مانده به پايان هزارهء هوشيدر ، دوشيزه‌اى به نام « وه‌پد » كه نسبش به زرتشت مىرسد ، در آب درياچهء كيانسه رفته ، مىنشيند و مىخورد و نطفه زرتشت در بدن وى جاى مىگيرد و از آن هوشيدرماه متولد مىشود :
« آن‌گاه سى زمستان از آن دهمين سده سپرى نشده كنيز [ ى ] كه [ نام او ] وه‌پد است ، به آب مىرود ، كه او [ مادر ] هوشيدرماه است - و از دودهء « ايستواستر » ، پسر زردشت ، . . . آن‌گاه اندر آن آب نشيند [ و از آن ] بخورد و آن نطفه به بالا رود كه زردشت پرهيزگار پيش از آخرين بار در بن « هوو » هشت و آن پسر از آن آفريده شود كه او را نام « بالندهء نيايش » 63 است ، - زيرا كه رادى را مىافزايد - اگرچه آن كنيز پانزده ساله است نه پيش از آن با مردان خوابيده است و نه پس از آن‌كه آبستن بود تا آن‌كه آن [ فرزند ] بزاد » .
( دين‌كرد مدن ، ص 674 ، دين‌كرد سنجانا ، ج 7 ، ف 8 ، بند 20 - 18 )
هوشيدرماه نيز هم‌چون هوشيدر ، در سن سى سالگى به ديدار هرمزد و امشاسپندان نايل مىشود و به نشانهء اين ديدار خورشيد به مدت بيست شبانه‌روز در اوج آسمان توقف مىكند . 64 با وقوع اين حادثه مؤمنان متوجه مىشوند كه هزارهء هوشيدر به پايان رسيده و ناباوران نيز شاهد تغييراتى در آسمان مىشوند . فرداى آن روز روشن و بارانى است ( دين‌كرد مدن ، ص 671 ) .
اتفاقات عمدهء زمان هوشيدرماه عبارتند از : خورشيد به مدت بيست شبانه‌روز در ميان آسمان مىايستد . شش سال گياهانى كه به كار نيايند ، خشك نمىگردند ، 65 يا به روايت بندهش شش سال به گياهان سرسبزى داده مىشود . 66 شير گوسفندان و چهارپايان اهلى به حداكثر افزايش مىرسد به‌طورى كه شير يك گاو براى هزار نفر كافى است ( دين‌كرد سنجانا ، ج 7 ، ف 9 ، بند 1 ) . ديو گرسنگى و تشنگى نزار مىگردند به‌گونه‌اى كه مردم به يك وعده غذا به مدت سه شبانه‌روز سير مىشوند :
« شگفتى هوشيدرماه . . . نزارى [ ديو ] گرسنگى و تشنگى است ، چنان‌كه گويد كه از يك غذا سه شبانه‌روز سير باشند » .
( دين‌كرد سنجانا ، ج 7 ، ف 9 ، بند 1 )
پيرى و خشم و كين و آزونياز و شهوت كاستى مىپذيرد و آشتى ، دوستى ، رادى و رامش افزايش مىيابد :
« . . . كمى پيرى و افزونى زندگى ، رشد آزادگى و آشتى بهترين رادى و رامش » .
( دين‌كرد سنجانا ، ج 7 ، ف 9 ، بند 2 و 3 )