سوشيانت منجى ايرانويج (منجى و آخر الزمان در ادبيات پيگويانه زرتشتى با مقدمه استاد پروفسور كريستين بونو) (فارسى) — الصفحة ١٧٩

( 60 ) پرسيدن زراتشت دگربار از يزدان

هر آنگه كه بينند مردى به راه * تعجّب بمانند در وى نگاه

ز بىمردى آيند نزديك مرد * بدان تا بجويند درمان درد

زمانشان چو آيد حقيقت به سر * بود چون درختى پر از برگ و بر

كه آيد به يك شب برو باد سرد * شود برگ و بارش چو از باد گرد

فرستم سوى كنْگ‌دِر 15 آگهى * به نزد پشوتن ، سروش بهى

كمر بندد از بهر شاهى و دين * پس آنگه بيايد به ايران‌زمين

پشوتن 16 بيايد به نيروى من * جهان را بشويد ز بدگوى من

ابا وى سه پنجاه مرد هُمام * پس آنگه كند يشْتِ يزدان تمام

شود اهرمن جنگ را چاره‌گر * ابا نّره ديوانِ پرخاشخر

از اهريمنان لشكر بيكران * بيايند نزد بشوتن دمان

چو آواز هادوخت و وُستا و زَنْد * از آن موبدان و رَدان بشنوند

دَوارند 17 ديوان از ايران‌زمين * سراسيمه گردند مانده حزين

بيايد پس آن شاه فرخنده نام * كه بهرام خوانند ورا خاص‌وعام

بگيرد سر تخت‌وتاج شهان * جهان را رهاند از آن گمرهان

نشيند ابا موبدِ موبدان * به پيش اندرش بخردان و رَدان

همه آذران زود باز آورند * برو بَر بسى وقف ساز آورند

نشانند چون شاه بر گاه خويش * شود گرگ درّنده مانند ميش

ز عالم ببُرَند تخم بدان * نشينند با كامِ دل بخردان

بشوتن كند آفرين بىشمار * بران ملك و هم رعيت شهريار

شود سوى شاهى و ايوان خويش * چو يابد همه كام فرمان خويش

چنين است كار جهان سربه‌سر * كه نزد جهان نيست كس را خطر

نباشد به نيك و به بد پايدار * نگيرد به يك‌گونه هرگز قرار

بگفتم من اين قصّهء باستان * ز گفتار موبد ، سرِ راستان

چنين داستان‌هاى چون شير و مى * نگويد كسى جز كه كاوس‌ِكى

چو بينى تو اين خطّ و گفتار من * بكُن آفرينِ سزاوار من

چو مولود زرتشت خوانى تمام * به دل خوان برو آفرينى به كام

هر آن دل كه در وى بُوَد مهر او * چو خورشيد روشن بُوَد چهرِ او