سوشيانت منجى ايرانويج (منجى و آخر الزمان در ادبيات پيگويانه زرتشتى با مقدمه استاد پروفسور كريستين بونو) (فارسى) — الصفحة ١٧٧

( 60 ) پرسيدن زراتشت دگربار از يزدان

برآيد همه كامهء ديوِ خشم * از آن تُرك بىرحمتِ تنگ چشم

بدانگه بيايد سپاهى ز روم * بدانديش و بدفعل و ناپاك و شوم

ابا جامهء سرخ و با سرخ زين * يكايك به كردارِ ديوِ لعين

چو هنگام ايشان بُوَد در جهان * پديد آيد از چندگونه نشان

زمينِ خراسان ز نمّ و بخار * شود چون شب داج تاريك و تار

شود عالم از باد تاريك فام * همان آب روشن شود تيره فام

بسى اوفتد در زمين بوم‌وبرز * كه ويرانى آرد به هر حدومرز

شود چيره بر خلق آزونياز * فزونى بُوَد رنج و درد و گداز

بدان وقت هرمزد نيرو كند * و ناهيد با زير خويش افكند

برانند با يكدگر ترك و روم * درافتند درهم چو بادِ سُموم

هميدون بيايند قوم عرب * برانگيخته شرّ و شور و شَغَب

تَلّى كشته گردد ز هردو گروه * ز كشته به هر مرزْ بَر كوه كوه

ز بس گونه‌گونه درفشان درفش * جهانى شده سرخ و زرد و بنفش

شود مرز ايران سراسر تباه * ز ترك و ز تازى و رومى سپاه

همه آذران زى به دشخوارگر * برند اندر آن روزگار بتر

به دشوارى از جايگه بر گرند * مر آن را به دشوارگر آورند

بيارند آذرگُشَسْپِ 11 گُزين * به چيچَست 12 گرمابْ ، مردانِ دين

نشينند در غار كوه و كمر * نماند كسى در به دُشْخوارگَر

نيارد پدر ياد فرزندِ خويش * از آن رنج‌وسختى كه آيد به پيش

چنين گفت زرتشتِ پاكيزه راى * از آن پس كه ناليد پيش خداى

كه گر عمر اين قوم نبوَد دراز * بيفتند بارى به گرم و گداز

نورزند بيهوده بارى گناه * ندارند ديوان خود را سياه

ز كوتاهى عمرشان باك نيست * كجا مرگ با زندگانى يكيست

دگرباره گفت اى خداوند پاك * چگونه برآيد بَدان را هلاك

چو آيد بر ايشان زمانه به سر * چو بينند از اوّل نشان ضرر

چگونه بود اخترِ كارشان * كجا بشكند تيرِ بازارشان

چنين پاسخ آورد پروردگار * به زرتشت پيغمبرِ روزگار