سوشيانت منجى ايرانويج (منجى و آخر الزمان در ادبيات پيگويانه زرتشتى با مقدمه استاد پروفسور كريستين بونو) (فارسى) — الصفحة ١٧٦

( 60 ) پرسيدن زراتشت دگربار از يزدان

بُوَد يشْت آن روزگارِ خطر * چنان چون هَمادين به وقت دگر

كه يك واجِ وِستا و زند آن زمان * به‌جاى وينْداد و هادوخْت دان

دگرباره چون سرِ هزاره بُوَد * غم و رنج‌شان بىكناره بود

ز سختى كشيدن تنِ مردِ دين * همانا بدانگه بود آهنين

نيامد كسى را چنان رنج و تاب * به هنگام ضحّاك و افراسياب

اگر زندگىشان بود بيشتر * هم از نعمت و مالْ درويش‌تر

پس آنگه چو آيد هزاره به سر * ز بهدين نمانَد كسى با هنر

ز هر جانب آهنگِ ايران كنند * به سُمّ ستورانش ويران كنند

چو رخ زى به دُشْخوارگر 10 آورند * و زان جايگه دين و شاهى برند

رسد كار آن بدسگالان به جان * هم آواره گردند از خان‌ومان

چنين بود خواهد كه گفتم ز راز * ز نيك‌وبد و از نشيب و فراز

نماند به يك‌گونه كار جهان * چو باديست نيك‌وبدِ آن جهان

( 60 ) پرسيدن زراتشت دگربار از يزدان

( 60 ) پرسيدن زراتشت دگربار از يزدان

بپرسيد زرتشت بار دگر * ز هرمزدِ ، دادارِ پيروزگر

كه از بعدِ اين محنتِ روزگار * بود دينِ به را كسى خواستار

شود تازه اين رسم‌وآيينِ به * كند هيچ‌كس يارى دينِ به

سيه جامه را كى نمايد شكست * چگونه شود ديو ناپاك پست

در آن عمر كوتاه و رنجِ دراز * چگونه شود كار ايشان به ساز

سرانجامِ ايشان چگونه بُوَد * كه بىكار كرْفَه ز دنيا شود

ايا آفرينندهء دادگر * ازين حال كن بندگان را خبر

كه جانم ز تيمار گريان شدست * دلم زين شروشور بريان شدست

به دو گفت دادار پروردگار * كه اى مرد ديندار ، اندُه مدار

كه كس جاودانه نمانَد به غم * نمانَد به كس بر دوگونه ستم

به گيتى هر آن‌كس كه محروم گشت * به مينو چنان دان كه مرحوم گشت

دگر آن‌چه پرسيدى از روزگار * كه كس دينِ به را بُوَد خواستار

چو آيد به گيتى نشان سياه * دگرگون شود ساز و آيين و راه