سوشيانت منجى ايرانويج (منجى و آخر الزمان در ادبيات پيگويانه زرتشتى با مقدمه استاد پروفسور كريستين بونو) (فارسى) — الصفحة ١٧٥

( 59 ) آگاه كردن زراتشت را در آخر هزاره

ز درويشى و رنج و از نام و ننگ * بود تنگ‌ْدلْ مردم و دست‌ْتنگ

سِفَنْدارمَذْ برگشايد دهان * برون افكند گنج‌هاى نهان

نه مردم دران روزگارانِ بد * ز صد يك نبينى كه دارد خرد

ز تركان و پيكند و ختلان و چين * برآيد سپاهى به ايران‌زمين

چو پر گردد از مهتران تخت و بخت * ابا بندگان اوفتد تاج‌وتخت

بسى نعمت و مال گردآورند * مر آن را به زير زمين گسترند

گنه‌كار باشند از كار خويش * همى نايدش شرم كردار خويش

ز سختى و تنگى و رنج و نياز * شود چيره بر مردمان مرگ‌وآز

پس آنگه چنين گفت پروردگار * به زرتشت پيغمبرِ روزگار

كه اين حال با موبدان و رَدان * بگو تا بگويند با بخردان

بدانند هركس سرانجام خويش * بورزند كرْفَه در ايام خويش

به گيتى چو بينند رنج گران * به مينو بُوَد رامشِ بىكران

چو فرسوده دارى تنت را به رنج * روانت بيابد از آن رَنْج ، گنج

چه آسوده دارى تنت را به ناز * ز نازِ تن آيد روان در گداز

حقيقت چنان دان ترا آن سرى * همان پيشت آيد كز ايدر برى

ز نيكى بيابى سرانجام نيك * ز بدكار كى گفتْ كسْ نامِ نيك

دگرباره زرتشت پرسيد باز * ز يزدانِ دارندهء بىنياز

كزان روزگارِ بدِ پرخطر * چه آيد ز بدْمردْ ، دين را به سر

كسى را كه وِستا بُوَد بر زبان * و يا بندِ كستى بُوَد بر ميان

چگونه گذارند با آن گروه * روان در عذاب و تن اندر ستوه

درون را به بَرسُم چگونه يزَند * چگونه بخوانند وِستا و زند 8

چنين داد پاسخ جهان آفرين * به زرتشتِ پاكيزه و پاك دين

چو رنجش بُوَد مردِ دين را تمام * در آن روزگار بد [ و ] بىنظام

نيايش كه آن را بخوانند راست * بايستد به‌جاى دوازده هَماسْت 9