سوشيانت منجى ايرانويج (منجى و آخر الزمان در ادبيات پيگويانه زرتشتى با مقدمه استاد پروفسور كريستين بونو) (فارسى) — الصفحة ١٧١

[ تمثيل درخت هفت شاخ و پيش‌گويىهاى يزدان براى زرتشت ]

به دو گفت يزدان كه اى خوب‌كار * نگر تا چه ديدى به من برشمار

چنين گفت پس مردِ پاكيزه دين * بدارندهء آسمان و زمين

كه ديدم بسى را خداوند مال * روان‌ها به دوزخ ميان وَبال

چو از نعمت او نكردند شكر * بَرِ اهرمن گفت بايست عُذر

بديدم بسى خلق بىسيم‌وزر * شب‌وروز در خدمت دادگر

به خشنودىِ آنچه ديدش ز رَبّ * نياسود از شكر او روزوشب

روانِ ورا در بهشتِ بَرين * بديدم به‌جايى كه بُد مهترين

بسى را بديدم توانگر به مال * و ليكن ز فرزند درويش حال

چو ديدم كه منزلگهش دوزخست * دلم از غم او پر از آفتست

بسى مرد درويش ديدم ز عام * ز فرزند همواره دل شادكام

چو ديدم روانش ميان بهشت * دل و جانم از مِهر او شاد گشت

[ تمثيل درخت هفت شاخ و پيش‌گويىهاى يزدان براى زرتشت ]

[ تمثيل درخت هفت شاخ و پيش‌گويىهاى يزدان براى زرتشت ]

بديدم درختى بَر و شاخ هفت * كه هر جايگاهى ازو سايه رفت

يكى شاخِ زرين و ديگر ز سيم * سه ديگر برنج و ز دُرّ يتيم

چهارم ز روى همه شاخِ اوى * و پنجم ز ارزيز بودش بر وى

ششم شاخ بودش ز پولادِ سخت * چو هفتم ازو بود آهن گُمِخت

چنين گفت زرتشت را دادگر * كه اى مردِ باهوش و عقل و بَصَر

درختى كه ديدى تو با هفت شاخ * نهاده جهانست پيشت فراخ

بُوَد هفت ره شورش اندر جهان * ز نيك‌وبدِ گردشِ آسمان

پس آن شاخ زرين كه ديدى همى * بود آن‌كه زى ما رسيدى همى

ز من دين پذيرى و پيغامِ من * رسانى يكايك بدان انجمن

بود شاخ سيم آن‌كه شاه زمين * پذيرد ز تو پاك و پاكيزه دين

گسسته شود جرم ديو پليد * شوندش به زيرزمين ناپديد

ز تن خود چو بينند بىكالبد * نهانى كنندش همه كار بد

ابى كالبد لشكر خويشتن * چو بيند غريوان شود اهرمن

نه پرهيز دارند در دين پاك * ازين آب و هم آتش و باد و خاك