سوشيانت منجى ايرانويج (منجى و آخر الزمان در ادبيات پيگويانه زرتشتى با مقدمه استاد پروفسور كريستين بونو) (فارسى) — الصفحة ١٧٠

( 57 ) بىمرگى خواستن زراتشت [ زند وهومن يسن ، بخش يكم ]

موضوع اشاره دارد يعنى از بيت 1276 به بعد را برگزيديم ، باشد كه مورد توجه و استفادهء علاقمندان قرار گيرد . اين بخش از كتاب متون شرقى و سنتى زرتشتى ، جلد 2 ، ص 91 به بعد ، نوشته و پژوهش استاد جناب آقاى هاشم رضى انتخاب شده ، كه آن نيز براساس چاپ روزنبرگ به سال 1904 ميلادى است .

( 57 ) بىمرگى خواستن زراتشت [ زند وهومن يسن ، بخش يكم ]

نكو بشنو اين قصّهء ارجمند * ز گفتار آن موبد هوشمند

بياورده از زند و وِستا به در * ز گفتار دادارِ پيروزگر

نبشتم من اين را به لفظ درى * كه تا باشد آسان چو تو بنگرى

چنين گفت زرتشت پاكيزه راى * به هنگام پرسش به پيش خداى

بدانگه كه با بهمن امشاسفند * روان شد سوى آسمان بلند

كه بر من در مرگ را بسته كن * دل بدسگالانِ من خسته كن

كه تا مردمِ دين بمانند شاد * ز راه كژى هيچ نارند ياد

به دو گفت دادار پيروزگر * كه اى دين پذيرفته و پُرهنر

درِ مرگ بر تو ببندم اگر * بخواهى زمن مرگ بار دگر

فرو ماند زرتشت در كارِ خويش * بناليد در پيشِ دادارِ خويش

بدادش خداى جهان‌آفرين * يكى چيز مانندهء انگبين

به زرتشت گفتا كه : يك قطره خور * بگو آنچه بينى به ما دَر - به دَر

چو شد خورده آن مرد دينى ازو * بديدش جهان را و هرچه درو

چنان چون كسى خفته بيند به خواب * بديد او همه بودنى بىحجاب

بديد از تن مردمان خون و مغز * ز انديشهء هركسى زشت و نَغز

ز گفتار و كردارِ هريك تمام * بديد آن نكو سيرتِ نيك‌نام

بدانست چند است بر گوسفند * ز موى و ز رنگ و ز چون و ز چند

همان برگ و بيخ و گياه و درخت * بديد آن جوانمردِ فرخنده‌بخت

كه چندست و چونست و هريك * به فرمان يزدان ، نه افزون نه كاست

بديدش دگرباره روى بهشت * همان دوزخِ تنگ و تاريك و زشت

گمانى چنان آمد از مرد دين * كه در خواب بيند دو گيتى چنين

چو باز آمدش هوش در تن به‌جاى * به فرمانِ دادارِ هردو سراى