سوشيانت منجى ايرانويج (منجى و آخر الزمان در ادبيات پيگويانه زرتشتى با مقدمه استاد پروفسور كريستين بونو) (فارسى) — الصفحة ٨٨
2
درون
) n ? orD (
را به‌جا آورد ، ( حتى ) اين جايز باشد .
37 . يا در آن پست‌ترين زمانه مراسم يزش ( فقط ) با دو مرد جايز باشد تا بدينسان اين دين به نيستى نرسد و زيان نبيند . از صد ، از هزار ، از ده هزار يكى باشد كه به اين دين معتقد باشد و آن هم كسى كه فكر مىكند وظيفه است ، به آن عمل نكند . و آتش بهرام به نيستى رسد و زيان بيند . از هزار فقط به يكى اكتفا كنند و آن نيز طبق دستور با هيزم و بخور نباشد . يا چون مردى يشت
) t ? saY (
كند و نيرنگستان
) n ? atsagnariN (
نشناسد ، ولى با نيك‌انديشى ( آتش ) بيفروزد ، چنين نيز جايز باشد .
38 . زندگى مطلوب همه به جداكيشان رسد ، به مردمانى با رسومى ديگر و وظيفه‌شناس‌ترينان از خاندان نجبا تا مغ - مردان عزل شده سرگردان بگردند و مردمان خرد دختران نجبا ، بزرگان و مغ - مردان را به زنى گيرند . نجبا و بزرگان و مغ - مردان به فقر و پيشه رسند .
39 . رنجوران و خردان به بزرگى و فرمانروايى رسند و پيمان‌شكنان و خردان به نخستين مقام و حكومت نائل شوند و پيام فرستاده دين و مهر و تصميم قاضى عادل و گفتار راستكاران و نيز رستگاران به مفتريان تحويل شود و نابكاران و دلقكان و هركس را با حق دروغين عادل و امين پندارند و بدينسان سوگند به دروغ خورند و شهادت كذب دهند و در برابر من ، اورمزد ، غلط و ناراست سخن گويند .
40 . آنانى كه به نام « موبد آتش » ( هيربد
dabr ? eh (
و شاگرد ( هاوشتى
it ? sav ? aH (
ناميده شده‌اند ، مىكوشند تا به يكديگر بدى كنند و عيب گويند و عيب بينند و دشمنى اهريمن و ديوان به توسط آنان به شدت حمايت شود و از گناهى كه مردمان كنند ، از پنج گناه سه گناه را « موبد آتش » و « صحابه » [ شاگرد ] كند و آنان دشمن نيكان شوند ، طورى كه بر اثر آن با يكديگر به بدى و زشتى سخن گويند و مراسم يزش كه پذيرند ، انجام ندهند و از دوزخ هيچ ترسى ندارند .
41 . اى زرتشت سپيتمان : در آن دهمين سدهء زمستان ، هنگامى كه پايان هزاره فرارسد ، تمامى مردمان پرستندگان شهوت باشند و دين بىخدا داشته باشند ، چنان‌كه ابر آزاد و باد درست نتوانند باران را در زمان خاص خويش ببارند .
42 . و همهء آسمان را ابر مهى [ « ابر و مه » ] شب ظلمانى كند ، و باد گرم و باد سرد آيد ، و بر و تخم غله‌ها ببرد ، و باران در زمان خاص خويش نبارد و هنگامى كه ببارد بيشتر جانوران زيانكار به‌جاى آب ببارد و آب رودها و چشمه‌ها كاهش يابد ، ديگر فزونى نيابد .
43 . و اسبان و ستوران و مواشى كوچك‌تر و ضعيف‌ترزاده شوند و كمتر بارآور باشند و موى