زگفتار دهقان ( شاهنامه فردوسى به نظم ونثر ) (نگارش اقبال يغمائى) (فارسى) — الصفحة ٦٥٦

نزد ماهوى سورى بازگشتند .

ماهوى نابكارِ بد روزگار فرمان داد پيكر بىجان شهريار را در تاريكى شب در رود اندازند . دو پيش كار ناپاك گوهر به اين فرمان شبانگاه جسد پر خون يزدگرد را در آب انداختند .

چون روز شد دو مرد گرانمايه تن خونين و برهنه شهريار را در آب ديدند . يكى از آن دو به راهب آن جا خبر داد . چند تن سكوبا و رهبان به فرمان راهب جسد را از آب گرفتند . راهب به ديدن پيكر پاك و بىجان شهريار به درد خروشيد و گفت : هيچ كس در هيچ زمان نديده كه از بنده‌اى ناداشت و پست نژاد بر شهريارى چنين ستم بزرگ رود . راهب و يارانش

به باغ اندرون دخمه‌اى ساختند * سرش را به ابر اندر افراختند

سرِ زخم آن دشنه كردند خشك * به دبق و به قير و به كافور و مشك

بياراستندش به ديباى زرد * قصب زير و دستى ز بر لاجورد

مى و مشك و كافور و چندى گلاب * سكوبا بيندود بر جاى خواب

هر يك آنان در سوك شهريار سخنى گفت .

يكى گفت كز خوب گفتار اوى * ستايش ندارم سزاوار اوى

همى سرو كِشت او به باغ بهشت * ببيند روانش درختى كه كِشت

دگر گفت يزدان روانت ببرد * تنت را بدين سوكواران سپرد

كنون در بهشت است بازار شاه * به دوزخ كند جان بدخواه راه

بگويد روان گر زبان بسته شد * بياسود جان گر تنت خسته شد

بگفتند و تابوت برداشتند * ز هامون سوى دخمه بگذاشتند

بر آن خوابگه رفت ناكام شاه * سرآمد برو رنج و تخت و كلاه

يكى از گرانجانان به ماهوى سورى خبر برد كه سكوبا و قسيس و رهبان روم تن برهنه و بىجان شهريار را از آب گرفته و در باغى بزرگ و خرم دخمه‌اى برآورده‌اند ، و پيكر را در آن دخمهء باشكوه جاى داده‌اند .