زگفتار دهقان ( شاهنامه فردوسى به نظم ونثر ) (نگارش اقبال يغمائى) (فارسى) — الصفحة ٦٤٩

كه زود آيد اين روز آهرمنى * چو گردون گردان كند دشمنى

نامه رستم به سعدوقاص

پس از اين كه رستم اين نامه را به برادرش فرخ‌زاد فرستاد ، نامه‌اى به سعد وقّاص نوشت . سرِ نامه جهان آفرين را ستود ، سپس آورد :

به من بازگو آنك شاه تو كيست ؟ * چه مردى و آيين و راه تو چيست ؟

به نزد كه جويى همى دستگاه * برهنه سپهبد برهنه سپاه

به نانى تو سيرى و هم گرسنه * نه پيل و نه تخت و نه بار و بُنه

به ايران ترا زندگانى بس است * كه تاج و نگين بهر ديگر كس است

كه با پيل و گنج است و با فرّ و جاه * پدر بر پدر نامبردار شاه

به ديدار او بر فلك ماه نيست * به بالاى او بر زمين شاه نيست

هر آن گه كه در بزم خندان شود * گشاده لب و سيم دندان شود

ببخشد بهاى سر تازيان * كه بر گنج او زان نيايد زيان

شما را به ديده درون شرم نيست * ز راه خرد مهر و آزرم نيست

بدان چهره و زاد و آن مهر و خوى * چنين تاج و تخت آمدت آرزوى ؟

تو جنگ چنين پادشاهى مجوى * كه فرجام كار انده آيد به روى

نگه كن بدين نامهء پندمند * مكن چشم و گوش خرد را به بند

چون نامه به پايان رسيد به پيروز شاپور داد تا به سعد وقاص دهد .

پيروز شاپور با چند تن از سران سپاه كه كمربند و سپر زرين و جوشن از سيم داشتند پيش سپهبد تازيان رفتند . سعدِ وقّاص به ديدن پيروز شاپور ردايى بر زمين گسترد ، و فرستادگان ايران را بر آن نشاند ، و حال شاه و دستور و سپاهيان ايران را پرسيد ، و چون نامهء سپهدار ايران را خواند

پاسخ نامهء رستم از سعدوقاص

به تازى يكى نامه پاسخ نوشت * پديدار كرد اندر او خوب و زشت

ز جنّى سخن گفت و ز آدمى * ز گفتار پيغمبر هاشمى

ز توحيد و قرآن و وعد و وعيد * ز تاييد و از رسمهاى جديد

ز قطران و از آتش و زمهرير * ز فردوس و ز حور و ز جوى شير

ز كافور منشور و ماء معين * درخت بهشت و مى و انگبين