زگفتار دهقان ( شاهنامه فردوسى به نظم ونثر ) (نگارش اقبال يغمائى) (فارسى) — الصفحة ٤٥١

تهمتن وى را در بر گرفت و نواخت ، و پس از اين كه نان و خورش خوردند هر دو بر باره نشستند و همى راندند . بهمن در راه پيام اسفنديار را به رستم رساند .

پاسخ دادن رستم بهمن را

پيل تن به بهمن گفت : پيام اسفنديار را شنيدم ، از سوى من به او بگو :

هر آن كس كه دارد روانش خرد * سرِ مايهء كارها بنگرد

مگوى آنچه هرگز نگفتست كس * به مردى مكن باد را در قفس

همان تابش مهر نتوان نهفت * نه روبَه توان كرد با شير جفت

نديدست كس بند بر پاى من * نه بگرفت شير ژيان جاى من

به مردى ز دل دور كن خشم و كين * جهان را به چشم جوانى مبين

به خرّمى به خانهء ما فرود آى ، و بباش تا سپاهيان تو از رنج راه بياسايند . هر زمان آهنگ بازگشتن كنى در راه عنان از عنانت نمىپيچم و همراهت به درگاه شاه مىآيم ، و از او مىپرسم چه گناه كرده‌ام كه دستم بايد به بند شود ؟

بازگشت بهمن

بهمن به شنيدن سخنان رستم بر باره نشست و سوى پدر روانه شد ، و چون به او رسيد

به دو گفت چون رستم پيل تن * نديده بود كس به هر انجمن

بيامد كنون تا لب هيرمند * ابى جوشن و خود و گرز و كمند

به ديدار شاه آمدستش نياز * ندانم چه دارد همى با تو راز

رسيدن رستم و اسفنديار با يكديگر

آن گاه بهمن گفته‌هاى پيل تن را بر اسفنديار خواند . سپهبد با صدهزار مردِ سپاهى از هيرمند گذشت ، تهمتن به ديدن وى از رخش فرود آمد ، بر او آفرين خواند و گفت :

خُنُك شاه كو چون تو دارد پسر * به بالا و چهرت بنازد پدر

خُنُك شهر ايران كه تخت ترا * پرستند و بيدار بخت ترا

همه دشمنان از تو پر بيم باد * دل بدسگالان به دو نيم باد

اسفنديار به شنيدن اين سخنان از اسب فرود آمد ، تن پيلوار رستم