زگفتار دهقان ( شاهنامه فردوسى به نظم ونثر ) (نگارش اقبال يغمائى) (فارسى) — الصفحة ٣٦٣

بياوردش از پيش توران سپاه * بدان تا به دست تو گردد تباه

به دام آمده گور بگذاشتى * ندانم كزين در چه پنداشتى

چون هيچ كس با آن تيره راى خيره‌سر در نياويخت و سزاى گستاخيش را نداد ، هنگام بازگشتن چهار تن از روزبانان را كشت ، من اكنون آمادهء جنگ با او شده‌ام ، و آمده‌ام تا به گيو فرمان دهى كه ترگ و رومى زره سياوش را به من دهد .

گودرز بر بيژن آفرين خواند ، و جواب داد : دمى چند نيكو بينديش و بنگر كه بر او پيروز مىشوى . رضا بده كه جاى تو كسى ديگر را به جنگ بفرستم .

بيژن بدين جواب دل آزرده گشت و گفت :

مرا زندگانى نه اندر خور است * گر از ديگرانم هنر كمتر است

و اگر مرا از جنگ با هومان باز دارى از تو پيش شاه شكوه مىكنم و مىنالم .

دادن گيو زره سياوش را به بيژن

گودرز از بىباكى و زبان آورى بيژن شاد شد ، به وى اجازه داد كه به جنگ هومان برود ، و گيو را فرمود كه زره سياوش را به دو بدهد .

بيژن به شكرانهء اين محبت ، چابك از اسب فرود آمد و زمين ادب بوسيد .

گيو با نگرانى خاطر زره و اسب سياوش را به او داد . بيژن زره را بر تن راست كرد ، بر اسب نشست و به سوى جايگاه هومان شتافت . چون نزديك او رسيد وى را به نبرد خواست .

چو بشنيد هومان بخنديد سخت * چنين داد پاسخ كه اى شوربخت

بس ايمن شدى بر تن خويش بر * مگر سيرى آمد تنت را ز سر

اكنون شب فرا رسيده ، و به زودى همه جا در تاريكى فرو مىرود فردا به گاه دميدن سپيدهء بامداد به اين جا باز مىگردم تا با هم بجنگيم .

آمدن هومان به جنگ بيژن

هر دو به جايگاه خود بازگشتند ، و روز ديگر چون سپيده دميد ، هومان پيش پيران رفت و آنچه ميان او و بيژن رفته بود به وى گفت . پس