زگفتار دهقان ( شاهنامه فردوسى به نظم ونثر ) (نگارش اقبال يغمائى) (فارسى) — الصفحة ٣٢٣

ريخت و جان داد . پس از كشته شدن كافور مدافعان دژ چندان پاى فشردند كه بيشترشان كشته شدند ، و چون سپاهيان بيداد را گشودند .

بسى زر و سيم و گرانمايه چيز * ستور و غلام و پرستار نيز

از آن جا ببردند ايران سپاه * به سوى بُنه برگرفتند راه

به شكرانهء اين پيروزى بزرگ ، تهمتن و همهء سران سپاه سر و تن بشستند و به نيايش پاك يزدان پرداختند .

آن گاه رستم گيو را با ده هزار سپاه به مرز ختن فرستاد تا مانع بهم پيوستن سپاهيان دشمن شوند . سه روز بعد پيل تن نيز با سران سپاه و سپاهيان به جنگ افراسياب شتافتند .

آگاهى يافتن افراسياب از آمدن رستم

چون شاه توران از پيش روى سپاه ايران و شتاب رستم به جنگ آگاه گشت ، ترسان و دلش پر تيمار شد . چون سران سپاه ترسندگى و بى قرارى وى را از رويارو شدن با رستم دريافتند ، وى را دلدارى و جرأت دادند و گفتند :

سليح است بسيار و مردان و گنج * دل از جنگ جستن چه دارى به رنج ؟

چنان دان كه يك سر وى از آهن است * اگر چه دلير است هم يك تن است

سر او ز ابر اندر آور به خاك * از آن پس ز شاه و ز ايران چه باك

نگه كن بدين لشكر نامدار * جوانان شايستهء كارزار

ز بهر بر و بوم و فرزند خويش * زن و كودك و خرد و پيوند خويش

همه سر به سر تن به كشتن دهيم * از آن به كه كشور به دشمن دهيم

افراسياب به شنيدن اين سخنان ترس از دل بيرون ، و ضرب شستى را كه از پيل تن ديده بود ، فراموش كرد و به آراستن لشكر فرمان داد . آن گاه فرغار را كه جوانى رزم ديده و هشيار بود به كارآگاهى به اردوگاه ايران فرستاد تا دريابد رستم چگونه مردى است ، و سواران و سپاهيانش چند است . چون مدتى از رفتن فرغار گذشت دگر بار دل افراسياب از بيم جنگيدن با رستم آشفته شد . پسرش شيده را پيش خواند ،