زگفتار دهقان ( شاهنامه فردوسى به نظم ونثر ) (نگارش اقبال يغمائى) (فارسى) — الصفحة ٣٠٩

ساعت كه كاموس پهلوان كشته شد دانستم ما را سرانجامى بد در پيش است . باورم اين است كه رستم به كين خواهى ما آمده است .

از او ديو سير آيد اندر نبرد * چه يك مرد پيشش چه يك دشت مرد

مرا خواست زين بىكران انجمن * ندانم چه خواهد ز ما پيل تن

خاقان گفت پيش او برو و سخن به آهستگى و نرمى بگو . اگر جوياى آشتى بود به جان مىپذيريم ، اما اگر سرِ جنگ داشت ، زبونى روا نيست ، هر چه پيش آيد به پيگار برمىخيزيم . آخر تن او همچون تن ما از خون و گوشت و استخوان و موى است از روى و آهن نيست و به نيرو از پيل فزون تر نمىباشد . شمارهء سپاهيان ما سيصد برابر سپاهيان اوست ، با اين عدهء بسيار زشت و ناسزاوار است كه از او بهراسيم .

پيران در حالى كه از ديدن رستم سخت هراسان بود ناچار با دلى پر درد و بيم سوى لشكرگاه ايرانيان روان شد . چون به آن جا رسيد خروشيد كه اى مهتر نامدار ، شنيده‌ام كه از ميان تركان خواستار گفتگو با من شده‌اى اينك آمده‌ام تا چه فرمايى .

آمدن پيران نزد رستم

چون رستم از آمدن پهلوان ترك آگاه شد نزديك وى رفت و

به دو گفت كاى ترك نام تو چيست ؟ * بدين آمدن راى و كام تو چيست ؟

چنين داد پاسخ كه پيران منم * سپهدار و از گرز گيران منم

ز هومان وَيسه مرا خواستى * به خوبى زبان را بياراستى

دلم تيز شد بر تو اى پهلوان * كدامى ز گردان و جنگاوران ؟

پيل تن جواب داد : من رستم هستم . پيران به شنيدن اين جواب از اسب فرود آمد و بر او نماز برد . تهمتن وى را گرامى كرد ، و از سوى شهريار ايران و مادرش دختر افراسياب به او درود فرستاد . پيران گفت :

ز نيكى دهش آفرين تو باد * فلك را گذر بر نگين تو باد

بگويم ترا گر ندارى گران * گله كردن كهتر از مهتران

بكشتم درختى به باغ اندرون * كه برگش كبست آمد و بار خون

ز ديده همى آب دادم به رنج * به دو بُد مرا زندگانى و گنج