زگفتار دهقان ( شاهنامه فردوسى به نظم ونثر ) (نگارش اقبال يغمائى) (فارسى) — الصفحة ٢٩٩

ز بس گرز و شمشير و پيل و سپاه * ميان اندرون باد را نيست راه

چه ايرانيان پيش ما در ، چه خاك * ز كىخسرو و طوس و رستم چه باك

آن گاه شادان به جايگاه خود رفتند .

رزم گيو و توس با كاموس

روز ديگر چون خورشيد گيتى را به تابش خود روشن كرد كاموس با سپاهى گران و آماده به جنگ سوى كوه هماون پيش رفت .

طوس و فريبرز و گيو نيز سپاه آراستند كاموس پاى كوه تاخت و

از آن پس بر آن كوه آواز كرد * كه اى شير مردان روز نبرد

ببينيد بالا و برز مرا * بر و بازو و تيغ و گرز مرا

گيو به شنيدن غوغاى او به ميدان تاخت ، و به كاموس تيرباران گرفت . كاموش سرش را زير سپر نهان كرد و با نيزه حمله برد . كاموس نزديكتر آمد و نيزه‌اى بر كمرگاه گيو زد . طوس كه در قلب سپاه ايستاده بود دانست كه گيو هماوردِ كاموس نيست . خروشان به يارى او آمد .

كاموس چون خود را رويارو با دو گرديد با تيغ سر اسب طوس را افگند .

اسب درافتاد . طوس چون شرزه شير ايستاد و پياده با نيزه چندان جنگيد كه روز به آخر رسيد . همه جا تاريك شد ، و طوس و كاموس به جايگاه خود بازگشتند .

رسيدن رستم نزديك ايرانيان

چون پاسى از شب گذشت ديده‌بان گودرز خبر داد كه سپاهى از سوى ايران پيش مىآيد ، و درفش رستم نمايان است . گودرز شادان به پيشباز پيل تن رفت ، و چون نزديك او رسيد هر دو از اسب فرود آمدند ، و يكديگر را در آغوش گرفتند

به دو گفت گودرز كاى پهلوان * هشيوار و جنگى و روشن روان

همى تاج و تخت از تو گيرد فروغ * سخن هر چه گويى نباشد دروغ

تو ايرانيان را زمام و پدر * بهى و ز تخت و ز گنج و گهر

چو ديدم من اين خوب چهر ترا * همين پرسش گرم و مهر ترا