زگفتار دهقان ( شاهنامه فردوسى به نظم ونثر ) (نگارش اقبال يغمائى) (فارسى) — الصفحة ٢٦٣

افراسياب را به همسرى گرفت . بر تست كه با سپاه ايران در كين جستن خون سياوش از تورانيان ، همداستان شوى .

فرود گفت : من هيچيك از سران سپاه ايران را نديده‌ام و نمىشناسم ، و نامشان را نمىدانم با كه سخن بگويم ؟ جريره نام و نشان زنگهء شاوران و بهرام را كه در توران زمين نزد سياوش بودند ، به پسرش گفت ، و تخوار را كه بيشتر پهلوانان ايران را مىشناخت همراه او فرستاد .

در اين هنگام ديده‌بانى كه فرود فرستاده بود بازگشت و گفت :

چندان سپاه از ايران زمين آمده كه سراسر دشت و در و كوه را لشكريان فرا گرفته‌اند .

رفتن فرود و تخواره به ديدن سپاه

تخوار و فرود بر سر ستيغ كوه بلندى رفتند تا سپاهيان را ببينند .

لشكريان ايران چون پيش آمدند تخوار ، طوس ، فريبرز ، گستهم ، و زنگه شاوران و شيدوش و گرازه و فرهاد را از دور با اشارهء انگشت به فرود نشان داد .

چون بهرام به فرود نزديكتر شد بسان تندر خروشيد و

چه مردى به دو گفت در كوهسار ؟ * نبينى همى لشكر بىشمار ؟

مگر نشنوى بانگ و آواى كوس ؟ * نترسى ز سالار بيدار طوس ؟

فرود به آواى نرم جواب داد : اى جهان ديده مرد ، سخن به آهستگى و مدارا بر زبان آور لب به گفتار سرد ميالاى اگر تو شير چنگى ، من گور دشت نيستم و به دليرى و زور چنگ بر من فزونى ندارى .

آن گاه گفت : چيزى پرسم اگر به راستى پاسخ دهى از تو شاد مىشوم .

گفت بگوى . پرسيد : سالار سپاه كيست ؟ جواب داد : طوس ، و گردانى چون گودرز و رهام و گيو و شيدوش و گرگين و فرهاد و گستهم و زنگه شاوران و گرازه با اويند .

فرود گفت : از چه نام بهرام را بر زبان نياوردى ؟ بهرام در شگفت