زگفتار دهقان ( شاهنامه فردوسى به نظم ونثر ) (نگارش اقبال يغمائى) (فارسى) — الصفحة ٢٤٤

زارى و بى قرارى او را شرح داد . پيل تن جواب داد : به افسوس و افسونش مپرداز كه از پشت آن بدگهر و ستمگار است ، و چاره و حيله مىسازد . به جان و سرِ شاه ايران زمين كه تا زنده‌ام هيچ كس از تركان را خواه شاه و خواه بنده زنده نمىگذارم . آن گاه زواره را فرمود همان گونه كه با خنجر خون سياوش را در طشت ريخته بودند ، سرخه را بكشد و او چنين كرد .

لشگر كشيدن افراسياب به كين پسر

چون خبر كشته شدن سرخه به پدرش افراسياب رسيد ، از بسيارى اندوه موى از سر كَند و بسى گريست . جامهء خسروى چاك كرد و خاك بر سر پراگند . سپس لشكر آراست و جنگ را آماده شد . پيلسم نزد افراسياب آمد و جنگيدن با رستم را اجازه خواست . شاه توران به او گفت :

اگر پيل تن را به چنگ آورى * زمانه برآسايد از داورى

به گردان سپهر اندر آرى سرم * سپارم به تو دختر و افسرم

از ايران و توران دو بهر آن تست * همان گوهر و گنج و شهر آن تست

پيران به شنيدن سخن پيلسم نگران حال او شد و به افراسياب گفت : اين جوان ناآزمودهء نامجوى افزون طلب ، با تن خويش ستيز دارد .

اگر با رستم به جنگ پردازد بىگمان جان مىبازد . پيلسم در پاسخ پيران گفت : نگران و پراگنده دل مباش ، و فال بد مَزن كه اين كار از دست من بر مىآيد . آن گاه به ميدان تاخت و

به ايرانيان گفت رستم كجاست * كه گويند كو روز جنگ اژدهاست

بگوييد تا پيشم آيد به جنگ * كه بر جنگ او كرده‌ام تير چنگ

گيو چون اين سخن شنيد تيغ كشيد ، بر پيلسم برآشفت و گفت :

رستم ننگش مىآيد كه با يك ترك بجنگد . با من به جنگ بكوش . و آن دو به هم آويختند . سردار توران نيزه‌اش را چنان بر گيو زد كه هر دو پاى او از ركاب بيرون شد . فرامرز با تيغ نيزهء پيلسم را شكست . پيلسم