زگفتار دهقان ( شاهنامه فردوسى به نظم ونثر ) (نگارش اقبال يغمائى) (فارسى) — الصفحة ١٩٢

كنون آن به خون اندرون غرقه گشت * كفن بر بر و يال تو خرقه گشت

كنون من كرا گيرم اندر كنار ؟ * كه خواهد بُدن مر مرا غمگسار ؟

دريغا تن و جان و چشم و چراغ ! * به خاك اندرون مانده از كاخ و باغ

پدر جستى اى گرد لشكر پناه * به جاى پدر گورت آمد به راه

از آن پيش كو دشنه را بر كشيد * جگر گاه سيمين تو بر دريد

چرا آن نشانى كه مادرت داد * ندادى به دو و نكرديش ياد ؟

نشان داده بد از پدر مادرت * ز بهر چه نامد همى باورت ؟

همى گفت و مىخست و مىكند موى * همى زد كف دست بر خوب روى

ز بس كوهمى شيون و ناله كرد * همه خلق را چشم پر ژاله كرد

بيفتاد بر خاك و چون مرده گشت * تو گفتى همه خونش افسرده گشت

به هوش آمد و باز نالش گرفت * بر آن پور كشته سگالش گرفت

سر اسب او را به بر در گرفت * بمانده جهانى به دو در شگفت

گهى بوسه زد بر سرش گه به روى * ز خون زير سمش همى راند جوى

ز خون مژه خاك را كرد لعل * همى روى ماليد بر سم و نعل

بياورد آن جامهء شاهوار * گرفتش چو فرزند اندر كنار

بياورد خفتان و درع و كمان * همان نيزه و تيغ و گرز گران

بياورد زين و لگام و سپر * لگام و سپر را همى زد به سر

به درويش داد آن همه خواسته * زر و سيم و اسبان آراسته

بپوشيد پس جامهء نيلگون * همان نيلگون غرق گشته به خون

به روز و به شب مويه كرد و گريست * پس از مرگ سهراب سالى بزيست

سرانجام هم در غم او بمرد * روانش بشد سوى سهراب گرد

داستان سياوش

يك روز طوس و گيو و گودرز با تنى چند از مردان سپاهى براى شكار كردن به دشت دغوى رفتند . اين دشت نزديك مرز توران بود . در آن جا شكار بسيار انداختند . چون مسافتى پيش رفتند به بيشه‌اى رسيدند .