زگفتار دهقان ( شاهنامه فردوسى به نظم ونثر ) (نگارش اقبال يغمائى) (فارسى) — الصفحة ١٠٨

گذراند سرداران و بزرگان و موبدان ايران راهى سيستان شدند و وقتى به آن جا رسيدند .

بگفتند با زال چندين درشت * كه گيتى گرفتى بس آسان به مشت

پس سام تا تو شدى پهلوان * نبوديم يك روز روشن روان

اكنون چاره‌اى بساز كه افراسياب با لشكرى گران قصد ايران كرده است . زال زر مهان و جنگ جويان را فراهم آورد و به آنها گفت : تا وقتى جوان بودم هيچ يك از بدخواهان ايران از بيم شمشير من آرام و قرار نداشت در نظر من جنگيدن به هنگام شب يا روز يكسان بود اما اكنون پير شده‌ام نيرويم سخت كاسته شده ، و نمىتوانم مانند روزگاران گذشته سر زورمندان را با گرز بكوبم ولى يزدان پاك را سپاس كه از درخت وجود من شاخى قوى رُسته است پسرم رستم جوانى باليده و سزاوار مهى است او را اسبى زورمند و باد رفتار بايد ، پس از اين كه چنين اسبى پيدا شد ، وى را به دفع و كشتن افراسياب مىفرستم .

چون شب درآمد زال رستم را پيش خواند و به او گفت : مىدانم هنوز تازه جوانى و گاه آن نرسيده است كه با پهلوانان نامى به جنگ بكوشى و با آنان پنجه درافگنى ، اما كارى دشوار و پر رنج پيش آمده است كه اگر تو چاره نكنى ديگران نتوانند .

چنين پاسخ آورد رستم بدوى * كه اى نامور مهتر نامجوى

همانا فراموش كردى ز من * دليرى نمودن به هر انجمن

ز كوه سپند و ز پيل ژيان * گمانم كه آگاه بد پهلوان

كنون گاه رزم است و آويختن * نه هنگام ننگ است و بگريختن

مردان از جنگيدن با شيران شرزه ، و به ميدان تاختن ، و با جنگاوران نامى پيكار كردن نامبردار مىشوند و زنان به سبب آن نام بلند نمىيابند كه جز خوردن و خفتن انديشه‌اى ندارند .

زال گفت : پسرم ، جنگ با افراسياب بسى دشوارتر از كشتن پيل