زگفتار دهقان ( شاهنامه فردوسى به نظم ونثر ) (نگارش اقبال يغمائى) (فارسى) — الصفحة ٩٧

آن گاه نيزه به دست گرفت و تيز و سبك به ميدان جنگ شتافت . مدتى دراز اين دو با هم نبرد كردند . به فرجام بارمان خشتى بر سر قباد كوبيد و او را كشت .

وقتى جنگجوى تورانيان پيروزمند پيش افراسياب برگشت ، سپهدار تركان خلعتى گرانمايه به او داد . از سوى ديگر نوذر به شنيدن خبر كشته شدن قباد بسيار گريست و به قارن :

چنين گفت كز مرگ سام سوار * نديدم روان را چنين سوكوار

چو خورشيد بادا روان قباد * ترا زين جهان جاودان بهره باد

جهان را چنين است آيين و سان * يكى روز شادى و ديگر غمان

رزم افراسياب با نوذر

روز ديگر سپاهيان ايران جنگ را آماده شدند . تورانيان نيز لشكر آراستند . از يك سو قارن در هر حمله از كشته پشته مىساخت ، و از سوى ديگر افراسياب دليريها مىكرد . چون هنگامهء رزم سخت گرم شد نوذر كه در قلب سپاه بود بر افراسياب حمله برد . اين دو

چنان نيزه بر نيزه انداختند * سنان يك به ديگر برافراختند

كه بر هم نپيچد از آن گونه مار * جهان را نبود اين چنين يادگار

جنگ تا فرو شدن خورشيد در چاهسار مغرب ادامه يافت . در اين نبرد بسيارى از ايرانيان به دست افراسياب و سپاهيانش كشته شدند . نوذر دردمند و آشفته حال به لشكرگاه بازگشت . طوس و گستهم او را دلدارى دادند . نوذر سخنان پدرش منوچهر را كه به هنگام مرگ گفته بود كه از ترك و چين سپاهى بر ايران مىتازد ، ياد آورد دو روز بر ايرانيان چنين تلخ و به دردمندى و اندوه گذشت ، و چون بيش از اين مجال درنگ نبود دگر روز ناچار جنگ را آماده شدند .

ز شبگير تا خور ز گنبد بگشت * نبُد كوه پيدا نه هامون نه دشت

دل تيغ گفتى ببالد همى * زمين زير اسبان بنالد همى

در اين جنگ نيز ايرانيان شكست خوردند ، و چند تن از سران