زگفتار دهقان ( شاهنامه فردوسى به نظم ونثر ) (نگارش اقبال يغمائى) (فارسى) — الصفحة ٨٠

سام خلعتى شايان به او بخشيد دويست مرد جنگى زير فرمان مردى دلير همراه او كرد ، و دگر بار دستش را گرفت و باز پيمان بست كه با زناشويى رودابه و زال همداستان باشد

شكفته شد آن روى پژمرده ماه * به نيك اخترى برگرفتند راه

چون زال نزديك كاخ منوچهر رسيد شاه را از آمدن او خبر دادند .

چون فراز آمد بىدرنگ به خدمت شهريار رهنمايش شدند .

چو نزديك شاه اندر آمد ، زمين * ببوسيد و بر شاه كرد آفرين

زمانى همى داشت بر خاك روى * به دو داد دل شاه آزرمجوى

بفرمود تا رويش از خاك خشك * ستردند و بر وى پراگند مشك

زال نامهء سام را به منوچهر داد

از او بستند آن نامهء پهلوان * بخنديد و شد شاد و روشن روان

و چون نامه را خواند ، فرمود : مضمون اين نامه بر من گران آمد ، اما چون سام پير با اميد فراوان نوشته است جز پذيرفتن چاره ندارم . اكنون روزى چند اين جا بمان و بياساى پس از آن شادان و كامروا باز گرد .

آنگاه خواليگران خوان زربفت گستردند و مجلسانه آراستند . دگر روز منوچهر موبدان ، ردان ، و ستاره‌شناسان را احضار كرد تا در اين كار پژوهش كنند . سه روز زيج به كار گرفتند و آن گاه

زبان برگشادند بر شهريار * كه كرديم با چرخ گردان شمار

از اين دخت مهراب و از پور سام * گوى پر منش زايد و نيك نام

همش برز باشد همش شاخ و يال * به رزم و به بزمش نباشد همال

كمر بستهء شهرياران بود * به ايران پناه سواران بود

شاه بدين مژده شادمان شد . سپس براى اين كه از دانش زال آگهى يابد از خردوران و موبدان انجمنى آراست . زال را نيز بخواند .

يكى از موبدان از زال پرسيد :