جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — الصفحة ٤٤٩

باب 31 قبول شهادت غير مسلم بر وصيّت در مورد ضرورى

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! هنگامى كه مرگ يكى از شما فرا رسد ، در موقع وصيّت بايد از ميان شما ، دو نفر عادل را به شهادت بطلبيد ؛ يا اگر مسافرت كرديد و مصيبت مرگ شما فرا رسد ، ( و در آن جا مسلمانى نيافتيد ) ، دو نفر از غير خودتان را به گواهى بطلبيد و اگر به هنگام اداى شهادت ، در صدق آنها شك كرديد ، آنها را بعد از نماز نگاه داريد تا سوگند ياد كنند كه : ما حاضر نيستيم حقّ را به چيزى بفروشيم ، هرچند در مورد خويشاوندان ما باشد ؛ و شهادت الهى را كتمان نمىكنيم ، كه از گناهكاران خواهيم بود .

و اگر اطلاعى حاصل شود كه آن دو ، مرتكب گناهى شده‌اند ( و حقّ را كتمان كرده‌اند ) ، دو نفر از كسانى كه نسبت به ميّت اولى هستند ، به جاى آنها قرار مىگيرند ، و به خدا سوگند ياد مىكنند كه : گواهى ما ، از گواهى آن دو ، به حقّ نزديك‌تر است ؛ و ما تجاوزى نكرده‌ايم ؛ كه اگر چنين كرده باشيم ، از ظالمان خواهيم بود .

« 1 » 587 - 45833 - ( 1 ) احمد بن عمر گويد : « از او [ امام معصوم عليه السلام ] دربارهء فرمودهء خداوند عز و جل كه : دو نفر عادل از خودتان را به شهادت بطلبيد ، يا اگر مسافرت كرديد و مصيبت مرگ شما فرا رسد ( و در آنجا مسلمانى نيافتيد ) دو نفر از غير خودتان را به گواهى بطلبيد ، پرسيدم . حضرت فرمود : آن دو نفر كه از خود شمايند ، دو نفر مسلمان هستند و آن دو كه از غير شمايند ، از اهل كتاب هستند و اگر از اهل كتاب نيافتيد ، پس از مجوس [ بيابيد ] ؛ چرا كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : با آنان همچون اهل كتاب رفتار كنيد و آن ، زمانى است كه مرد در زمين غربت بميرد و دو مسلمان نيابد كه آن دو را شاهد بگيرد ، در اين صورت دو نفر از اهل كتاب [ را شاهد بگيريد ] . »

588 - 45834 - ( 2 ) صاحب معارج گويد : « در كتب قديمى يافتم كه نامه‌اى را كه مردى از اهالى اطراف كوفه به حضرت داد در آن چند سئوال بود . يكى اين كه دو شاهد از يهوديان عليه يك يهودى شهادت دادند كه او مسلمان شده است . حضرت فرمود : شهادت آن دو يهودى پذيرفته نمىشود ؛ چون يهوديان تغيير سخن خدا و شهادت به باطل [ دروغ ] را جايز مىدانند . ولى اگر دو شاهد از مسيحيان بر يك مسيحى يا يك يهودى يا يك مجوسى شهادت دهند كه او مسلمان شده است ، حضرت فرمود :

شهادت اين دو پذيرفته مىشود ؛ دليل فرمودهء خداوند متعال : و نزديك‌ترين دوستان به مؤمنان را كسانى مىيابى ، تا ادامهء آن كه : و آنها ( در برابر حقّ ) تكبّر نمىورزند و كسى كه تكبّر نمىورزد ، شهادت به باطل [ دروغ ] نمىدهد . »

( 1 ) . مائده 5 / 106 - 107 .