جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — الجزء ٢٣، الصفحة ٤٤١
باب 1 حرام بودن رباخوارى و ربا دادن و نوشتن و گواهى بر آن
كردن خداوند ، گناه كبيره است و انگيزه‌اى جز كوچك شمردن به حرامى كه حرام شده است ندارد و كوچك شمردن آن وارد شدن در كفر است و دليل حرام كردن رباى در نسيه به خاطر از بين رفتن نيكى و تلف شدن اموال و رويكرد مردم به سود و روى گرداندن از قرض است . در حالى كه قرض ، از كارهاى نيك است و به خاطر آن‌كه در آن ، تباهى و ظلم و نابودى اموال است . »
707 - ( 35 ) سماعه گويد : « به امام صادق عليه السلام گفتم : من مىبينم كه خداوند در آيات متعددى از قرآن رباخوارى را ذكر كرده است .
امام عليه السلام فرمود : آيا دليل آن را مىدانى ؟
گفتم : نه .
امام عليه السلام فرمود : براى اين‌كه مردم از كار نيك خوددارى نكنند . »
ظاهراً مقصود از كار نيك ، قرض‌الحسنه است .
708 - ( 36 ) هشام بن سالم از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « خداوند رباخوارى را حرام كرد تا مردم از انجام كار نيك خوددارى نكنند . »
709 - ( 37 ) هشام بن سالم روايت مىكند كه امام صادق عليه السلام فرمود : « همانا خداوند ربا را حرام كرد تا مردم از انجام كار نيك خوددارى نكنند . »