جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — الجزء ٢٣، الصفحة ١٧

3 - محمد بن مسعود عياشى ( ؟ - حدود 320 ق )

2 - التوحيد

3 - فضل النبى

4 - المتعه

5 - الناسخ و المنسوخ

6 - طب الكبير

7 - طب الصغير

8 - المكاسب

9 - الاظله و . . .

قرن چهارم

3 - محمد بن مسعود عياشى ( ؟ - حدود 320 ق )

ابو نصر محمد بن مسعود بن محمد بن عياشى سلَمى سمرقندى كوفى معروف به عياشى ، از بزرگان فقهاى شيعهء اماميه و نظريه پردازان انديشور اسلامى . يگانهء روزگار خود در علوم گوناگون ، فاضل ، مفسر ، محدث و اديب بود .

وى در 260 ق به عراق وارد شد و در آغاز از اهل سنت بود اما با مطالعهء دقيق بر فقه جعفرى به تشيع روى آورد و از سر آمدان روزگار خود شد و تمام دارايى خود را صرف و وقف تشيع كرد .

محمد على مدرس تبريزى صاحب ريحانة الادب درباره وى مىگويد : « عياشى در علم ، فضل ، ادب ، تبحر و تنوع علمى ، يكتاى زمان خود بوده است . »

عياشى همدورهء شيخ كلينى بود . بيش از 200 جلد كتاب از وى به يادگار مانده است .

در رجال ، تفسير ، طب ، نجوم ، قيافه‌شناسى و . . . دست داشت و كتاب نگاشت . تلاش وى به حدى بود كه گروهى وى را استاد كلينى ، عالم بزرگ شيعه دانسته‌اند . كشىّ از شاگردان وى بود . از خاكجاى وى اطلاعى در دست نيست .