جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — الجزء ٢٣، الصفحة ١١٥٧

باب 7 وجوب ردّ امانت به نيكوكار و تبهكار و حرمت خيانت

1926 - ( 60 ) قطب راوندى در كتاب لبّ اللباب از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله روايت مىكند كه فرمود : « مؤمن به هر چيز عادت مىكند ، مگر به دروغ و خيانت . »

1927 - ( 61 ) در همان كتاب از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت مىشود كه فرمود : « نشانه‌هاى منافق سه چيز است :

دروغگويى هنگام سخن گفتن ، تخلف هنگام وعده دادن و خيانت به هنگام امين شمرده شدن . »

1928 - ( 62 ) در كتاب غرر الحكم و درر الكلم روايت مىشود كه على عليه السلام فرمود : « خيانت ، رأس نفاق است . »

1929 - ( 63 ) و نيز فرمود : « رأس نفاق ، خيانت است . »

1930 - ( 64 ) و نيز فرمود : « از خيانت دورى كنيد زيرا آن سبب دورى از اسلام است . »

1931 - ( 65 ) و نيز فرمود : « خيانت ، دليل بر كمى ورع و بىدينى است . »

1932 - ( 66 ) و فرمود : « سه چيز ننگ و عار دين است : گناه ، نيرنگ و خيانت . »

1933 - ( 67 ) و فرمود : « خيانت ، همزاد دروغ و افتراست . »

1934 - ( 68 ) و فرمود : « خيانت ، برادر دروغ است . »

1935 - ( 69 ) و فرمود : « هرگاه خداوند بنده‌اى را دوست بدارد ، امانت‌دارى را محبوب وى مىكند . »

1936 - ( 70 ) موسى بن قاسم با واسطه از امير مؤمنان عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « چهار چيز است كه يكى از آنها وارد خانه‌اى نمىشود ، مگر آن‌كه آن را ويران كند و با بركت آباد نشود : خيانت ، سرقت ، شرابخوارى و زنا . »

سكونى از امام صادق عليه السلام از پدرش عليه السلام از نياكانش عليهم السلام از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله اين حديث را روايت كرده است .