جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — الصفحة ٢٠

12 - محمد بن مسعود عياشى ( ؟ - ح 320 ق )

11 - عبداللَّه بن جعفر حميرى ( 320 - ؟ )

ابوالعباس عبداللَّه بن جعفر بن حسين بن مالك بن جامع حميرى قمى . راوى و فقيه برجستهء شيعه در قرن چهارم هجرى .

وى با امام هادى و حسن عسكرى عليهما السلام نامه‌نگارى داشت و پس از ايشان از طريق محمد بن عثمان عمرى با امام عصر عليه السلام مرتبط بود .

تأليفات وى :

1 - قرب الاسناد ؛

2 - العظمه و التوحيد ؛

3 - الامامه ؛

4 - الاستطاعه و المعرفه ؛

5 - الطب ؛

6 - الرسائل ؛

7 - فضل العرب ؛

8 - مسائل عن محمد بن عثمان العمرى و التوقيعات ؛

9 - كتاب الدلائل ؛

10 - الغيبه و الحيره .

12 - محمد بن مسعود عياشى ( ؟ - ح 320 ق )

ابونصر محمد بن مسعود بن محمد بن عياشى سلَمى سمرقندى كوفى ، معروف به عياشى . از بزرگان فقهاى شيعهء اماميه و نظريه پردازان انديشور اسلامى . يگانهء روزگار خود در علوم گوناگون ، فاضل ، مفسر ، محدث و اديب بود .

وى در 260 ق به عراق وارد شد و در آغاز از اهل سنت بود اما با مطالعهء دقيق بر فقه جعفرى به تشيع روى آورد و از سرآمدان روزگار خود شد و تمام دارايى خود را صرف و وقف تشيع كرد .

عياشى همدورهء شيخ كلينى بود . بيش از 200 جلد كتاب از وى به يادگار مانده است .

در طب ، نجوم ، قيافه‌شناسى و . . . دست داشت و كتاب نگاشت . كشىّ از شاگردان وى بود .