جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — الصفحة ١٧١
باب 12 كراهت خواب بين طلوع فجر و طلوع شمس و بين نماز شب و طلوع فجر
247 - 31461 - ( 11 ) على بن جعفر مىگويد : « از برادرم - موسى بن جعفر عليهما السلام - دربارهء تفسير اين آيه خداى را بسيار ياد كنيد . پرسيدم : آيا دويست بار ذكر خدا ، ذكر بسيار است ؟
امام عليه السلام فرمود : آرى !
و نيز دربارهء خوابيدن پيش از آفتاب پرسيدم . امام عليه السلام فرمود : نه [ روا نيست ] تا خورشيد طلوع كند . »
248 - 31462 - ( 12 ) معمر بن خلاد مىگويد : « امام رضا عليه السلام براى كارى به دنبال من فرستاد . وقتى به حضور امام عليه السلام رسيدم ، فرمود : برو ، فردا بيا ! و پيش از آفتاب نيا ! چرا كه من پس از نماز صبح مىخوابم . »
249 - 31463 - ( 13 ) سالم بن ابى خديجه مىگويد : « شنيدم كه شخصى از امام صادق عليه السلام پرسيد : من پس از نماز صبح ذكر خدا را مىگويم ، به هر ذكرى كه بخواهم از آن ذكرهايى كه خداوند بر من لازم كرده است .
آن‌گاه مايلم پيش از آفتاب بر پهلو بخوابم ولى از اين كار ناراحتم . امام عليه السلام از علت آن پرسيد و آن مرد ادامه داد : ناراحتم از اين‌كه خورشيد از غير مشرق طلوع كند .
امام عليه السلام فرمود : اين چيز پوشيده‌اى نيست . نگاه كن از همانجايى كه فجر طلوع مىكند ، خورشيد [ نيز ] طلوع مىكند . هنگامى كه ذكر خدا را گفتى ، بر تو باكى نيست كه بخوابى . »
مرحوم شيخ طوسى مىفرمايد : « اين دو روايت ، بر گونه‌اى از رخصت و اجازه حمل مىشود . »
250 - 31464 - ( 14 ) جابر بن عبدالله انصارى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله روايت مىكند كه فرمود :
« مادر سليمان بن داوود به وى گفت : بپرهيز از پرخوابى در شب ؛ چرا كه پرخوابى در شب در قيامت انسان را فقير مىكند . »
251 - 31465 - ( 15 ) در سفارش‌هاى امام صادق عليه السلام به فرزند جندب آمده است : « اى فرزند جندب ! در شب از خواب و در روز از سخن بكاه ؛ زيرا سپاس نعمت چشم نسبت به ديگر اعضاى بدن كمتر به جا آورده مىشود . همانا مادر سليمان به وى گفت : اى فرزندم ! بپرهيز از خواب [ زياد ] ؛ زيرا در روزى كه مردم به اعمال‌شان نيازمندند ، خواب تو را فقير و تهيدست مىگرداند . »