جهاد با نفس (فارسى) — الصفحة ٤٢٤

گفتار بيست و دوم : توسل به اهلبيت ( عليهم‌السلام )

بزرگان ، از روح آن كسانى كه در پيش خدا جاه و مقامى دارند استمداد كنند . پس از اصرار روى اين حرف مىفرمايد : مواظب باش مبادا يك مرتبه به علما جسارت كنى كه اگر حال تنفرى از عالم پيدا كردى ، پروردگار عالم ديگر عنايتى به تو ندارد . و مىفرمايد : به تجربه براى ما اثبات شده آن افرادى كه با عالم سروكارى ندارد . آن افرادى كه دلشان از عالم متنفر است يا لااقل سروكارى با عالم ندارند و محبت علماء و فقهاء در دلشان نيست يك حالت جهلى در دلشان حكمفرماست مىفرمايد :

به تجربه براى ما اثبات شده كه اين افراد ، سرگردانى دارند و به همين سرگردانى هم مثل كرم ابريشم در خود مىتنند تا خفه شوند .

دربارهء مرحوم ملاصدرا ( ع ) دارد كه مرحوم ملاصدرا اسفار آنچنانى را در كهك قم نوشت . ايشان از شيراز به كهك آمد و مدتى در همين كهك بوده است . مرحوم ملاصدرا مىفرمود : وقتى شبهه‌اى براى من جلو مىآمد به قم مىآمدم و سر قبر حضرت معصومه ( س ) مىرفتم و از روح حضرت معصومه ( س ) استمداد مىگرفتم و شبههء فلسفى برايم حل مىشد .

مرحوم ملاصدرا براى عالم تشيع افتخار است ؛ نه فقط در فلسفه متخصص بوده ، در تفسير و روايات اهل بيت ( ع ) نيز متخصص داشته به علاوه در حكمت متعاليه هم تخصص داشته و مختص به ايشان است يعنى مىتوانيم بگوئيم سير فلسفه را ملاصدرا عوض كرد . فلسفهء مشاء ، بشريت عرضه داشت . اين