حكمت نامهء پيامبر اعظم ص (عربى) — الجزء ١، الصفحة ٧١
باب چهارم : روزه
است ، با بيانى دل‌نشين از عارف واصل ، حاج ميرزا جواد آقا ملكي تبريزى ، كه در ادامه آمده است . برخى از اين مستحبّات ، عبارت‌اند از : نماز گزاردنِ بسيار ، قرآن خواندن فراوان ، ياد خداى را بر زبان راندن وتلاش بر به جا آوردن عمره و . . . .
فصل هشتم ، مخصوص " دعاهاى ماه رمضان " است كه فصلى است درازْدامن وپس از آن ، اعمال استحبابي ويژه دهه آخرينِ ماه با سخنى بيدارگر از عارف بزرگ شيعي سيّد بن طاووس .
در فصل دهم ، " نوافل " رمضان ، گزارش شده است با تحليلي از " فضيلت نوافل ماه رمضان وترغيب بدان " .
در فصل يازدهم از " ليلة القدر " ، ويژگىهاى آن واين كه ليلة القدر ، در تمام سال‌ها استمرار دارد ، سخن به ميان آمده است واين كه ليلة القدر چيست وكدام است .
أحاديث نبوي با مضامين مختلف در اين باره ، در فصل دوازدهم عرضه شده است . پس از روايات ، بحثي آمده است درباره معناى " ليلة القدر " وويژگىهاى آن ، واين كه ليلة القدر ، ويژه " ولىّ اللّه " است . مفهوم " خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ " ، همارگىِ ليلة القدر وتعيين آن ، اين كه ليلة القدر با اختلاف أفق در مكان‌ها وأقاليم مختلف ، چگونه قابل تصوّر است ودر آخر ، بيان برترين عمل در شب‌هاى قدر وسيره امامان عليهم السلام در آن شب‌ها ، نيز تأكيد بر أحيا ودعا با نكته‌اى لطيف از سيّد بن طاووس در ادامه آنچه گزارش شده ، آمده است .
فصل چهاردهم ، درباره وداع با رمضان است ، با بحثي درباره آداب خروج از ماه رمضان .
فصل پانزدهم ، ويژه " عيد فطر " ومسائل مرتبط با آن است كه فصل پايانى اين باب نيز هست .