حكمت نامهء پيامبر اعظم ص (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٨١

3 . حكمت حقيقى

آغاز حكمت ، ترك لذّت‌ها و پايان آن ، نفرت از چيزهاى نابود شدنى است .

و نيز مىفرمايد :

حَدُّ الحِكمَةِ الإعراضُ عَن دارِ الفِناءِ ، وَ التَّوَلُّهُ بِدارِ البَقاءِ . « 1 »

حكمت ، يعنى روى گرداندن از سراى ناپايدار و شيفتگى به سراى ماندگار .

اكنون با تأمّل در نقش حكمت در تكامل انسان ، روشن مىشود كه چرا خداوند متعال ، كالاى دنيا را ، هر چند بزرگ باشد ، اندك و ناچيز مىشمارد و مىفرمايد :

" قُلْ مَتاعُ الدُّنْيا قَلِيلٌ . « 2 »

بگو : كالاى دنيا اندك است " .

امّا حكمت را " خير كثير " مىنامد :

" يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً . « 3 »

به هر كس كه بخواهد ، حكمت مىدهد و هر كه حكمت يابد ، بىگمان ، خيرى فراوان يافته است " .

( 1 ) ر . ك : دانش‌نامه عقايد اسلامى : معرفت‌شناسى / ح 1555 . ( 2 ) نساء : آيه 77 . ( 3 ) بقره : آيه 269 .