حكمت نامهء پيامبر اعظم ص (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٧

حقيقت " علم "

از ميان بندگان خدا ، تنها دانايان ، از او بيم دارند " ، سخن از حقيقت و جوهر دانش است .

و آن جا كه گفته مىشود :

" وَ أَضَلَّهُ اللَّهُ عَلى عِلْمٍ . « 1 »

خدا او راى دانسته گم‌راه گردانيد " .

يا " وَ ما تَفَرَّقُوا إِلَّا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ . « 2 »

فقط پس از آن كه دانش برايشان حاصل آمد ، راه تفرقه پيمودند " .

و يا " وَ مَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ إِلَّا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ . « 3 »

كسانى كه كتاب آسمانى به آنان داده شده ، با يكديگر به اختلاف نپرداختند ، مگر پس از آن كه دانش براى آنان حاصل آمد " ، سخن از ظاهر و پوسته دانش است .

در اين جا اين سؤال مطرح مىشود كه حقيقت دانش چيست ؟ و چگونه مىتوان حقيقت دانش را از ظاهر و پوسته آن تميز داد ؟ و چگونه مىتوان آن را به دست آورد ؟

حقيقت " علم "

حقيقت " علم "

حقيقت دانش ، نورى است كه در پرتو آن ، انسان ، جهان را آن گونه كه هست ، مىبيند و جايگاه خود را در هستى مىيابد . نور دانش ، مراتبى دارد كه بالاترين آن ،

( 1 ) جاثيه : آيه 23 . ( 2 ) شورا : آيه 14 . ( 3 ) آل عمران : آيه 19 .