حكومت اسلامى در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ١٣٥

پرهيز از ستم

پرهيز از ستم

پرهيز از ستم

خداوند متعال را حقوقى است كه ناديده انگاشتن آنها ستم است . همو حقوقى را براى خلايقش قرار داده و ديگران را از دست يازيدن به آنها منع نموده‌است . نيز حقوقى را براى انسان معيّن فرموده و به او اجازه ناديده گرفتن حقوق خودش را نداده‌است . پس در واقع ظلم يعنى تعدّى به حقوق خداوند ، ديگران و خود .

« الا وَانَّ الظّلْمَ ثَلاثَةٌ ، فَظُلْمٌ لا يُغْفَرُ وَظُلْمٌ لا يُتْرَكُ وَظُلْمٌ مَغْفُورٌ لا يُطْلَبُ » . « 1 »

هشدار كه ظلم بر سه قسم است ، ستمى كه بخشودنى نيست و ستمى كه بدون مجازات نخواهد ماند و ستمى كه مطالبه نمىشود .

آن ظلمى كه بخشودنى نيست ، ستم به خداوند تحت عنوان شرك است و خداوند مىفرمايد : خدا هرگز از شرك به خودش نمىگذرد .

فاما الظلم الذى لا يغفر فالشرك بالله قال الله تعالى : إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ . « 2 »

ستم انسان به خودش در انجام برخى معاصى و گناهان قابل بخشش بوده و طبق شرايط خاص آن در باب توبه ، ظرفيت بخشش آن محفوظ است . ولى ستم انسان به حقوق ديگران به سادگى قابل بخشش نيست .

امام على عليه السلام در خطبه 176 فرموده‌اند :

( 1 ) - نهج‌البلاغه ، خطبه 176 . ( 2 ) - سوره نساء ، آيه 48 .