حكومت اسلامى در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ١٢٧
پرهيز از دنياگزينى
بديهى است هرگونه عيب و نقص و كشف خلاف در اين خانه برعهده بيمارى بخش اجسام سلاطين ، و گيرنده جان جبّاران ، و زايل‌كننده سلطنت فرعونها چون كسرى ، قيصر ، تبع و حمير مىباشد .
و نيز برعهده كسانى است كه اموال را جمع كردند و بنا كردند و محكم ساختند ، طلاكارى كردند و زينت نمودند ، اندوختند و نگه داشتند ، و به گمان خود براى فرزندانشان گذاشتند .
برعهده كسانى كه همگى به پاى محاسبه اعمال حاضر ، و به محل خود چه ثواب و چه عقاب سوق داده مىشوند . آن زمان كه فرمان پايان يافتن قضاوت فرارسد و بيهوده‌گان به زيان برسند .
شاهد اين قباله عقل است آن زمان كه از قيد هوس خارج شود و از علايق دنيوى سالم ماند .
« عثمان بن حنيف انصارى » از بزرگان اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله است . در جنگ احد و تمام غزوات بعد از آن شركت داشته و در زمان عمر ، مسؤول رسيدگى به زمين‌هاى عراق و خراج آنجا بوده‌است .
حضرت امير عليه السلام او را به فرماندارى بصره منصوب كرد ، وى حضرت را دوست مىداشت و حاضر نشد با طلحه و زبير هنگامى كه آنها به بصره آمدند هم‌صدا شود .
بعد از رفتن امام عليه السلام از بصره ؛ حضرت ، « عبداللَّه بن عباس » را فرماندار بصره نمود و عثمان را همراه خود به كوفه برد . او در صفين با امام بود و در بازگشت به كوفه از دنيا رفت . حضرت براى او متأثّر شدند و فرمودند :
« لَوْ احَبَّنى جَبَلٌ لَتَهافَتْ » « 1 »
؛ اگر كوهى مرا دوست بدارد از هم شكافته مىشود .
ناگفته نماند برادرش « سهل بن حنيف » نيز از اصحاب خاص پيامبرخدا صلى الله عليه و آله مىباشد . وى در جنگ احد از جمله كسانى بود كه با تير از شخص پيامبر دفاع مىكرد . هنگامى كه حضرت از مدينه عازم بصره شد سهل را به‌عنوان جانشين خود
( 1 ) - نهج‌البلاغه ، حكمت 111 .